شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٩

[ باز گفتن پارساى ترسا ، بودنى را به خسرو پرويز ]

پيامى همى نزد قيصر برم * چو پاسخ دهد سوى مهتر برم

گرين رفتن من همايون بود * نگه كن كه فرجام من چون بود

به دو گفت راهب كه چونين مگوى * تو شاهى مكن خويشتن شاه جوى

چو ديدمت گفتم سراسر سخن * مرا هر زمان آزمايش مكن

نبايد دروغ ايچ در دين تو * نه كژّى برين راه و آيين تو

بسى رنج ديدى و آويختى * سرانجام زين بنده بگريختى

ز گفتار او ماند خسرو شگفت * چو شرم آمدش پوزش اندر گرفت

به دو گفت راهب كه پوزش مكن * بپرس از من از بودنيها سخن

بدين آمدن شاد و گستاخ باش * جهان را يكى بارور شاخ باش

كه يزدان ترا بىنيازى دهد * بلند اخترت سر افرازى دهد

ز قيصر بيابى سليح و سپاه * يكى دخترى از در تاج و گاه

چو با بندگان كارزارت بود * جهاندار بيدار يارت بود

سرانجام بگريزد آن بدنژاد * فراوان كند روز نيكيش ياد

و ز ان رزم جايى فتد دور دست * بسازد بران بوم جاى نشست

چو دورى گزيند ز فرمان تو * بريزند خونش به پيمان تو

به دو گفت خسرو جزين خود مباد * كه كردى تو اى پير داننده ياد

چه گويى بدين چند باشد درنگ * كه آيد مرا پادشاهى بچنگ

چنين داد پاسخ كه ده با دو ماه * برين بگذرد بازيابى كلاه

اگر بر سر آيد ده و پنج روز * تو گردى شهنشاه گيتى فروز

بپرسيد خسرو كزين انجمن * كه كوشد برنج و بآزار تن

چنين داد پاسخ كه بستام نام * گوى برمنش باشد و شاد كام

دگر آنك خوانى ورا خال خويش * به دو تازه دانى مه و سال خويش

بپرهيز زان مرد ناسودمند * كه باشدت زو درد و رنج و گزند

بر آشفت خسرو ببستام گفت * كه با من سخن برگشا از نهفت

ترا مادرت نام گستهم كرد * تو گويى كه بستامم اندر نبرد

براهب چنين گفت كينست خال * به خون بود با مادر من همال

به دو گفت راهب كه آرى همين * ز گستهم بينى بسى رنج و كين

به دو گفت خسرو كه اى راى زن * از ان پس چه گويى چه خواهد بدن

به دو گفت راهب كه منديش زين * كزان پس نبينى جز از آفرين

نيايد به روى تو ديگر بدى * مگر سخت كارى بود ايزدى

بر آشوبد اين سركش آرام تو * از ان پس نباشد بجز كام تو

اگر چند بد گردد اين بدگمان * همانش بدست تو باشد زمان

به دو گفت گستهم كاى شهريار * دلت را بدين هيچ رنجه مدار

بپاكيزه يزدان كه ماه آفريد * جهان را بسان تو شاه آفريد

بآذر گشسپ و بخورشيد و ماه * بجان و سر نامبردار شاه

بگفتار ترسا نگر نگروى * سخن گفتن ناسزا نشنوى

مرا ايمنى ده ز گفتار اوى * چو سوگند خوردم بهانه مجوى