شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٨

[ باز گفتن پارساى ترسا ، بودنى را به خسرو پرويز ]

فرستاد روز چهارم كسى * كه نزديك ما نيست لشكر بسى

خورشها فرستيد و يارى كنيد * چه بر ما همى كامگارى كنيد ؟

بنزديك ايشان سخن خوار بود * سپاهش همه سست و ناهار بود

هم آنگه بر آمد يكى تيره ابر * بغريد بر سان جنگى هژبر

و ز ابر اندران شارستان باد خاست * بهر برزنى بانگ و فرياد خاست

چو نيمى ز تيره شب اندر كشيد * ز باره يكى بهره شد ناپديد

همه شارستان ماند اندر شگفت * بيزدان سقف پوزش اندر گرفت

بهر برزنى بر علف ساختند * سه پير سكوبا برون تاختند

ز چيزى كه بود اندر ان تازه بوم * همان جامه‌هايى كه خيزد ز روم

ببردند بالا بنزديك شاه * كه پيدا شد اى شاه بر ما گناه

چو خسرو جوان بود و برتر منش * بديشان نكرد از بدى سرزنش

بدان شارستان در يكى كاخ بود * كه بالاش با ابر گستاخ بود

فراوان به دو اندورن برده بود * همان جاى قيصر بر آورده بود

ز دشت اندر آمد بدانجا گذشت * فراوان بدان شارستان در بگشت

همه روميان آفرين خواندند * به پا اندرش گوهر افشاندند

چو آباد جايى بچنگ آمدش * بر آسود و چندى درنگ آمدش

بقيصر يكى نامه بنوشت شاه * از ان باد و باران و ابر سياه

و زان شارستان سوى مانوى راند * كه آن را جهاندار مانوى خواند

ز مانوييان هرك بيدار بود * خردمند و راد و جهاندار بود

سكوبا و رهبان سوى شهريار * برفتند با هديه و با نثار

همى رفت با شاه چندى سخن * ز باران و آن شارستان كهن

همى گفت هر كس كه ما بنده‌ايم * بگفتار خسرو سرافگنده‌ايم

[ باز گفتن پارساى ترسا ، بودنى را به خسرو پرويز ]

[ باز گفتن پارساى ترسا ، بودنى را به خسرو پرويز ]

ببود اندر ان شهر خسرو سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

بابر اندر آورد برنده تيغ * جهانجوى شد سوى راه وريغ

كه اوريغ بد نام آن شارستان * به دو در چليپا و بيمارستان

ببى راه پيدا يكى دير بود * جهانجوى آواز راهب شنود

بنزديك دير آمد آواز داد * كه كردار تو جز پرستش مباد

گر از دير ديرينه آيى فرود * ز نيكى دهش باد بر تو درود

هم آنگاه راهب چو آوا شنيد * فرود آمد از دير و او را بديد

به دو گفت خسرو تويى بىگمان * ز تخت پدر گشته ناشادمان

ز دست يكى بدكنش بنده‌يى * پليدى منى فش پرستنده‌يى

چو گفتار راهب بىاندازه شد * دل خسرو از مهر او تازه شد

ز گفتار او در شگفتى بماند * بروبر جهان آفرين را بخواند

ز پشت صليبى بيازيد دست * بپرسيدن مرد يزدان پرست

پرستنده چون ديد بردش نماز * سخن گفت با او زمانى دراز

يكى آزمون را به دو گفت شاه * كه من كهترىام ز ايران سپاه