شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٦

[ رفتن خسرو سوى روم به راه بيابان و آگاهى دادن پارساى ترسا از كار آينده ]

چو بشنيد بندوى آنجا بماند * و زان دشت ياران خود را بخواند

[ رفتن خسرو سوى روم به راه بيابان و آگاهى دادن پارساى ترسا از كار آينده ]

[ رفتن خسرو سوى روم به راه بيابان و آگاهى دادن پارساى ترسا از كار آينده ]

همى تاخت خسرو بپيش اندرون * نه آب و گياه بود و نه رهنمون

عنان را بدان باره كرده يله * همى راند ناكام تا باهله

پذيره شدندش بزرگان شهر * كسى را كه از مردمى بود بهر

چو خسرو بنزديك ايشان رسيد * بران شهر لشكر فرود آوريد

همان چون فرود آمد اندر زمان * نوندى بيامد ز ايران دمان

ز بهرام چوبين يكى نامه داشت * همان نامه پوشيده در جامه داشت

نوشته سوى مهتر باهله * كه گر لشكر آيد مكنشان يله

سپاه من اينك پس اندر دمان * به شهر تو آيد زمان تا زمان

چو مهتر برانگونه بر نامه ديد * هم اندر زمان پيش خسرو دويد

چو خسرو نگه كرد و نامه بخواند * ز كار جهان در شگفتى بماند

بترسيد كآيد پس او سپاه * بران نامه بر تنگ دل گشت شاه

از ان شهر هم در زمان بر نشست * ميان كيى تاختن را ببست

همى تاخت تا پيش آب فرات * نديد اندرو هيچ جاى نبات

شده گرسنه مرد پير و جوان * يكى بيشه ديدند و آب روان

چو خسرو بپيش اندرون بيشه ديد * سپه را بران سبزه اندر كشيد

شده گرسنه مرد ناهار و سست * كمان را بزه كرد و نخچير جست

نديدند چيزى بجايى دوان * درخت و گيا بود و آب روان

پديد آمد اندر زمان كاروان * شتر بود و پيش اندرون ساروان

چو آن ساربان روى خسرو بديد * بدان نامدار آفرين گستريد

به دو گفت خسرو كه نام تو چيست * كجا رفت خواهى و كام تو چيست

به دو گفت من قيس بن حارثم * ز آزادگان عرب وارثم

ز مصر آمدم با يكى كاروان * برين كاروان بر منم ساروان

به آب فراتست بنگاه من * ازانجا بدين بيشه بد راه من

به دو گفت خسرو كه از خوردنى * چه دارى هم از چيز گستردنى

كه ما ماندگانيم و هم گرسنه * نه توشست ما را نه بار و بنه

به دو گفت تازى كه ايدر بايست * مرا با تو چيز و تن و جان يكيست

چو بر شاه تازى بگسترد مهر * بياورد فربه يكى ماده سهر

بكشتند و آتش بر افروختند * تر و خشك هيزم همى سوختند

بر آتش پراگنده چندى كباب * به خوردن گرفتند ياران شتاب

گرفتند واژ آنك بد دين پژوه * به خوردن شتابيد ديگر گروه

بخوردند بىنان فراوان كباب * بياراست هر مهترى جاى خواب

زمانى بخفتند و برخاستند * يكى آفرين نو آراستند

بدان دادگر كو جهان آفريد * توانايى و ناتوان آفريد

از ان پس بياران چنين گفت شاه * كه هر كس كه او بيش دارد گناه

بپيش من آن كس گرامىترست * و ز ان كهتران نيز نامىترست