شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٥

[ گريختن بندوى از بند بهرام ]

چو بشنيد چوبينه گفتار زن * كه با او همى گفت چوگان مزن

هرانكس كه رفتى بميدان اوى * چو نزديك گشتى بچوگان و گوى

زدى دست بر پشت او نرم نرم * سخن گفتن خوب و آواز گرم

چنين تا بپور سياوش رسيد * زره در برش آشكارا بديد

به دو گفت اى بتّر از خار گز * بميدان كه پوشد زره زير خز

بگفت اين و شمشير كين بر كشيد * سراپاى او پاك بر هم دريد

چو بندوى زان كشتن آگاه شد * برو تابش روز كوتاه شد

بپوشيد پس جوشن و بر نشست * ميان يلى لرز لرزان ببست

ابا چند تن رفت لرزان به راه * گريزان شد از بيم بهرامشاه

گرفت او از آن شهر راه گريز * بدان تا نبينند ازو رستخيز

به منزل رسيدند و بفزود خيل * گرفتند تازان ره اردبيل

ز ميدان چو بهرام بيرون كشيد * همى دامن از خشم در خون كشيد

از ان پس بفرمود مهروى را * كه باشد نگهدار بندوى را

ببهرام گفتند كاى شهريار * دلت را ببندوى رنجه مدار

كه او چون ازين كشتن آگاه شد * همانا كه با باد همراه شد

پشيمان شد از كشتن يار خويش * كزان تيره دانست بازار خويش

چنين گفت كانكس كه دشمن ز دوست * نداند مبادا ورا مغز و پوست

يكى خفته بر تيغ دندان پيل * يكى ايمن از موج درياى نيل

دگر آنك بر پادشا شد دلير * چهارم كه بگرفت بازوى شير

ببخشاى بر جان اين هر چهار * كزيشان بپيچد سر روزگار

دگر هرك جنباند او كوه را * بران يارگر خواهد انبوه را

تن خويشتن را بدان رنجه داشت * و زان رنج تن باد در پنجه داشت

بكشتى ويران گذشتن بر آب * به آيد كه بر كار كردن شتاب

اگر چشمه خواهى كه بينى به چشم * شوى خيره زو باز گردى بخشم

كسى را كجا كور بد رهنمون * بماند به راه دراز اندرون

هرانكس كه گيرد بدست اژدها * شد او كشته و اژدها زو رها

وگر آزمون را كسى خورد زهر * از ان خوردنش درد و مرگست بهر

نكشتيم بندوى را از نخست * ز دستم رها شد در چاره جست

برين كردهء خويش بايد گريست * ببينيم تا راى يزدان بچيست

و زان روى بندوى و اندك سپاه * چو باد دمان بر گرفتند راه

همى برد هر كس كه بد بردنى * براهى كه موسيل بود ارمنى

بيابان بىراه و جاى دده * سراپرده‌يى ديد جايى زده

نگه كرد موسيل بود ارمنى * هم آب روان يافت هم خوردنى

جهانجوى بندوى تنها برفت * سوى خيمه‌ها روى بنهاد تفت

چو موسيل را ديد بردش نماز * بگفتند با او زمانى دراز

به دو گفت موسيل ز ايدر مرو * كه آگاهى آيد ترا نوبنو

كه در روم آباد خسرو چه كرد * همى آشتى نو كند گر نبرد