شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٤

[ گريختن بندوى از بند بهرام ]

بانگشت بشمر كنون تا دو ماه * كه از روم بينى بايران سپاه

بدين تاج و تخت آتش اندر زنند * همه زيورش بر سرش بشكنند

به دو گفت بهرام گر شهريار * مرا داد خواهد بجان زينهار

ز پند تو آرايش جان كنم * همه هرچ گويى تو فرمان كنم

يكى سخت سوگند خواهم به ماه * بآذر گشسب و بتخت و كلاه

كه گر خسرو آيد برين مرز و بوم * سپاه آرد از پيش قيصر ز روم

بخواهى مرا زو بجان زينهار * نگيرى تو اين كار دشوار خوار

از و بر تن من نيايد زيان * نگردد بگفتار ايرانيان

بگفت اين و پس دفتر زند خواست * بسوگند بندوى را بند خواست

چو بندوى بگرفت استاد و زند * چنين گفت كز كردگار بلند

مبيناد بندوى جز درد و رنج * مباد ايمن اندر سراى سپنج

كه آنگه كه خسرو بيايد ز جاى * ببينم من او را نشينم ز پاى

مگر كو بنزد تو انگشترى * فرستد همان افسر مهترى

چو بشنيد بهرام سوگند او * بديد آن دل پاك و پيوند او

به دو گفت كاكنون همه راز خويش * بگويم برافرازم آواز خويش

بسازم يكى دام چوبينه را * بچاره فراز آورم كينه را

بزهراب شمشير در بزمگاه * بكوشش توانمش كردن تباه

بدرياى آب اندرون نم نماند * كه بهرام را شاه بايست خواند

به دو گفت بندوى كاى كاردان * خردمند و بيدار و بسيار دان

بدين زودى اندر جهاندار شاه * بيايد نشيند برين پيشگاه

تو دانى كه من هرچ گويم بدوى * نپيچد ز گفتار اين بنده روى

بخواهم گناهى كه رفت از تو پيش * ببخشد بگفتار من تاج خويش

اگر خود بر آنى كه گويى همى * بدل راى كژّى نجويى همى

ز بند اين دو پاى من آزاد كن * نخستين ز خسرو برين ياد كن

گشاده شود زين سخن راز تو * به گوش آيدش روشن آواز تو

چو بشنيد بهرام شد تازه روى * هم اندر زمان بند برداشت ز وى

چو روشن شد آن چادر مشك رنگ * سپيده به دو اندر آويخت چنگ

ببندوى گفت ار دلم نشكند * چو چوبينه امروز چوگان زند

سگاليده‌ام دوش با پنج يار * كه از تارك او بر آرم دمار

چو شد روز بهرام چوبينه روى * بميدان نهاد و بچوگان و گوى

فرستاده آمد ز بهرام زود * بنزديك پور سياوش چو دود

ز ره خواست و پوشيد زير قباى * ز درگه باسپ اندر آورد پاى

زنى بود بهرام يل را نه پاك * كه بهرام را خواستى زير خاك

بدل دوست بهرام چوبينه بود * كه از شوى جانش پر از كينه بود

فرستاد نزديك بهرام كس * كه تن را نگه دار و فرياد رس

كه بهرام پوشيده پنهان زره * بر افگند بند زره را گره

ندانم كه در دل چه دارد ز بد * تو زو خويشتن دور دارى سزد