شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٣

[ گريختن بندوى از بند بهرام ]

پراكنده گشت آن بزرگ انجمن * همه رخ پر آژنگ و دل پر شكن

[ بر تخت نشستن بهرام چوبينه ]

[ بر تخت نشستن بهرام چوبينه ]

چو پيدا شد آن چادر قيرگون * درفشان شد اختر بچرخ اندرون

چو آواز دارندهء پاس خاست * قلم خواست بهرام و قرطاس خواست

بيامد دبير خردمند و راد * دوات و قلم پيش دانا نهاد

به دو گفت عهدى ز ايرانيان * ببايد نوشتن برين پرنيان

كه بهرام شاهست و پيروز بخت * سزاوار تاج است و زيباى تخت

نجويد جز از راستى در جهان * چه در آشكار و چه اندر نهان

نوشته شد آن شمع برداشتند * شب تيره بانديشه بگذاشتند

چو پنهان شد آن چادر لاژورد * جهان شد ز ديدار خورشيد زرد

بيامد يكى مرد پيروز بخت * نهاد اندر ايوان بهرام تخت

برُفتند ايوان شاهى چو عاج * بياويختند از بر گاه تاج

بر تخت زرين يكى زير گاه * نهادند و پس بر گشادند راه

نشست از بر تخت بهرامشاه * بسر بر نهاد آن كيانى كلاه

دبيرش بياورد عهد كيان * نوشته بران پر بها پرنيان

گوايى نوشتند يك سر مهان * كه بهرام شد شهريار جهان

بران نامه چون نام كردند ياد * برو بر يكى مهر زرين نهاد

چنين گفت كاين پادشاهى مراست * بدين بر شما پاك يزدان گواست

چنين هم بماناد سالى هزار * كه از تخمهء من بود شهريار

پسر بر پسر همچنين ارجمند * بماناد با تاج و تخت بلند

بآذر مه اندر بُد و روز هور * كه از شير پردخته شد پشت گور

چنين گفت زان پس بايرانيان * كه برخاست پرخاش و كين از ميان

كسى كو برين نيست همداستان * اگر كژّ باشيد اگر راستان

بايران مباشيد بيش از سه روز * چهارم چو از چرخ گيتى فروز

برآيد همه نزد خسرو شويد * برين بوم و بر بيش ازين مغنويد

نه از دل برو خواندند آفرين * كه پردخته از تو مبادا زمين

هرانكس كه با شاه پيوسته بود * بران پادشاهى دلش خسته بود

برفتند زان بوم تا مرز روم * پراگنده گشتند ز آباد بوم

[ گريختن بندوى از بند بهرام ]

[ گريختن بندوى از بند بهرام ]

همى بود بندوى بسته چو يوز * بزندان بهرام هفتاد روز

نگهبان بندوى بهرام بود * كزان بند او نيك ناكام بود

ورا نيز بندوى بفريفتى * ببند اندر از چاره نشكيفتى

كه از شاه ايران مشو نااميد * اگر تيره شد روز گردد سپيد

اگر چه شود بخت او دير ساز * شود بخت پيروز با خوشنواز

جهان آفرين بر تن كىقباد * ببخشيد و گيتى به دو باز داد

نماند ببهرام هم تاج و تخت * چه انديشد اين مردم نيك بخت

ز دهقان نژاد ايچ مردم مباد * كه خيره دهد خويشتن را بباد