شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٢

[ سگالش ايرانيان و بهرام از بهر پادشاهى و بر تخت نشاندن ، او را ]

نه برداشت خسرو پى از جاى خويش * كجا زاد فرخ نهد پاى پيش

سخن گفت پس زاد فرخ بداد * كه اى نامداران فرخ نژاد

شنيدم سخن گفتن مهتران * كه هستند ز ايران گزيده سران

نخستين سخن گفتن بنده وار * كه تا پهلوانى شود شهريار

خردمند نپسندد اين گفت و گوى * كزان كم شود مرد را آب روى

خراسان سخن بر منش وار گفت * نگويم كه آن با خرد بود جفت

فرخ زاد بفزود گفتار تند * دل مردم پر خرد كرد كند

چهارم خزروان سالار بود * كه گفتار او با خرد يار بود

كه تا آفريد اين جهان كردگار * پديد آمد اين گردش روزگار

ز ضحاك تازى نخست اندر آى * كه بيدادگر بود و ناپاك راى

كه جمشيد برتر منش را بكشت * به بيداد بگرفت گيتى بمشت

پر از درد ديدم دل پارسا * كه اندر جهان ديو بد پادشا

دگر آنك بدگوهر افراسياب * ز توران بدانگونه بگذاشت آب

بزارى سر نوذر نامدار * بشمشير ببريد و برگشت كار

سديگر سكندر كه آمد ز روم * بايران و ويران شد اين مرز و بوم

چو داراى شمشير زن را بكشت * خور و خواب ايرانيان شد درشت

چهارم چو ناپاك دل خوشنواز * كه گم كرد زين بوم و بر نام و ناز

چو پيروز شاهى بلند اخترى * جهاندار و ز نامداران سرى

بكشتند هيتاليان ناگهان * نگون شد سر تخت شاه جهان

كس اندر جهان اين شگفتى نديد * كه اكنون بنوّى بايران رسيد

كه بگريخت شاهى چو خسرو ز گاه * سوى دشمنان شد ز دست سپاه

بگفت اين و بنشست گريان به درد * ز گفتار او گشت بهرام زرد

جهان ديده سنباد بر پاى جست * ميان بسته و تيغ هندى بدست

چنين گفت كاين نامور پهلوان * بزرگست و با داد و روشن روان

كنون تا كسى از نژاد كيان * بيايد ببندد كمر بر ميان

هم آن به كه اين بر نشيند بتخت * كه گردست و جنگاور و نيك بخت

سر جنگيان كاين سخنها شنيد * بزد دست و تيغ از ميان بركشيد

چنين گفت كز تخم شاهان زنى * اگر باز يابيم در برزنى

ببرم سرش را بشمشير تيز * ز جانش بر آرم دم رستخيز

نمانم كه كس تاج دارى كند * ميان سواران سوارى كند

چو بشنيد بابوى گرد ارمنى * كه سالار ناپاك كرد آن منى

كشيدند شمشير و برخاستند * يكى نو سخن ديگر آراستند

كه بهرام شاهست و ما كهتريم * سر دشمنان را بپى بسپريم

كشيده چو بهرام شمشير ديد * خردمندى و راستى برگزيد

چنين گفت كان كو ز جاى نشست * بر آيد بيازد بشمشير دست

ببرّم هم اندر زمان دست اوى * هشيوار گردد سر مست اوى

بگفت اين و از پيش آزادگان * بيامد سوى گلشن شادگان