شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣١

[ سگالش ايرانيان و بهرام از بهر پادشاهى و بر تخت نشاندن ، او را ]

شنيدند گردنكشان اين سخن * كه آن نامور مهتر افكند بن

نپيچيد كس دل ز گفتار راست * يكى پيرتر بود بر پاى خاست

كجا نام او بود شهران گراز * گوى پير سر مهترى ديرياز

چنين گفت كاى نامدار بلند * توى در جهان تا بوى سودمند

بدى گر نبودى جز از ساوه شاه * كه آمد بدين مرز ما با سپاه

ز آزادگان بندگان خواست كرد * كجا در جهانش نبد هم نبرد

ز گيتى به مردى تو بستى ميان * كه آن رنج بگذشت ز ايرانيان

سپه چار بار از يلان صد هزار * همه گرد و شايستهء كارزار

بيك چوبه تير تو گشتند باز * بر آسود ايران ز گُرم و گداز

كنون تخت ايران سزاوار تست * برين بر گوا بخت بيدار تست

كسى كو بپيچد ز فرمان ما * وگر دور ماند ز پيمان ما

بفرمانش آريم اگر چه گوست * و گر داستان را همه خسروست

بگفت اين و بنشست بر جاى خويش * خراسان سپهبد بيامد بپيش

چنين گفت كاين پير دانش پژوه * كه چندين سخن گفت پيش گروه

بگويم كه او از چه گفت اين سخن * جهانجوى و داننده مرد كهن

كه اين نيكويها ز تو ياد كرد * دل انجمن زين سخن شاد كرد

و ليكن يكى داستانست نغز * اگر بشنود مردم پاك مغز

كه زردشت گويد باستا و زند * كه هر كس كه از كردگار بلند

بپيچد بيك سال پندش دهيد * همان مايهء سودمندش دهيد

سر سال اگر بازنايد به راه * ببايدش كشتن بفرمان شاه

چو بر دادگر شاه دشمن شود * سرش زود بايد كه بىتن شود

خراسان بگفت اين و لب را ببست * بيامد بجايى كه بودش نشست

از ان پس فرخ زاد بر پاى خاست * از ان انجمن سر بر آورد راست

چنين گفت كاى مهتر سودمند * سخن گفتن داد به گر پسند

اگر داد بهتر بود كس مباد * كه باشد بگفتار بىداد شاد

ببهرام گويد كه نوشه بدى * جهان را بديدار توشه بدى

اگر ناپسندست گفتار ما * بدين نيست پيروزگر يار ما

انوشه بدى شاد تا جاودان * ز تو دور دست و زبان بدان

بگفت اين و بنشست مرد دلير * خزروان خسرو بيامد چو شير

به دو گفت اكنون كه چندين سخن * سراينده برنا و مرد كهن

سرانجام اگر راه جويى بداد * هيونى بر افگن بكردار باد

ممان دير تا خسرو سر فراز * بكوبد بنزد تو راه دراز

ز كار گذشته بپوزش گراى * سوى تخت گستاخ مگذار پاى

كه تا زنده باشد جهاندار شاه * نباشد سپهبد سزاوار گاه

و گر بيم دارى ز خسرو بدل * پى از پارس و ز طيسفون بر گسل

به شهر خراسان تن آسان بزى * كه آسانى و مهترى را سزى

بپوزش يك اندر دگر نامه ساز * مگر خسرو آيد براى تو باز