شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٣٠

[ سگالش ايرانيان و بهرام از بهر پادشاهى و بر تخت نشاندن ، او را ]

نبيند كسى شاه را جز بروم * كه اكنون كهن شد بران مرز و بوم

كنون گر دهيدم بجان زينهار * بيايم بر پهلوان سوار

بگويم سخن هرچ پرسد ز من * ز كمّى و بيشى آن انجمن

و گرنه بپوشم سليح نبرد * بجنگ اندر آيم بكردار گرد

چو بهرام بشنيد زو اين سخن * دل مرد برنا شد از غم كهن

بياران چنين گفت كاكنون چه سود * اگر من بر آرم ز بندوى دود

همان به كه او را بر پهلوان * برم هم برين گونه روشن روان

بگويد به دو هرچ داند ز شاه * اگر سر دهد گر ستاند كلاه

به بندوى گفت اى بد چاره جوى * تو اين داوريها ببهرام گوى

فرود آمد از بام بندوى شير * همى راند با نامدار دلير

چو بشنيد بهرام كامد سپاه * سوى روم شد خسرو كينه خواه

ز پور سياوش بر آشفت سخت * به دو گفت كاى بدرگ شور بخت

نه كار تو بود اينك فرمودمت * همى بىهنر خيره بستودمت

جهانجوى بندوى را پيش خواند * همى خشم بهرام با او براند

به دو گفت كاى بد تن بد كنش * فريبنده مرد از در سرزنش

سپاه مرا خيره بفريفتى * ز بد گوهر خويش نشكيفتى

تو با خسرو شوم گشتى يكى * جهان ديده‌يى كردى از كودكى

كنون آمدى با دلى پر سخن * كه من نو كنم روزگار كهن

به دو گفت بندوى كاى سرفراز * ز من راستى جوى و تندى مساز

بدان كان شهنشاه خويش منست * بزرگيش و راديش پيش منست

فدا كردمش جان و بايست كرد * تو گر مهترى گرد كژّى مگرد

به دو گفت بهرام من زين گناه * كه كردى نخواهمت كردن تباه

و ليكن تو هم كشته بر دست اوى * شوى زود و خوانى مرا راست گوى

نهادند بر پاى بندوى بند * ببهرام دادش ز بهر گزند

همى بود تا خور شد اندر نهفت * بيامد پر انديشهء دل بخفت

[ سگالش ايرانيان و بهرام از بهر پادشاهى و بر تخت نشاندن ، او را ]

[ سگالش ايرانيان و بهرام از بهر پادشاهى و بر تخت نشاندن ، او را ]

چو خورشيد خنجر كشيد از نيام * پديد آمد آن مُطرف زردفام

فرستاد و گردنكشان را بخواند * بر تخت شاهى به زانو نشاند

بهر جاى كرسى زرّين نهاد * چو شاهان پيروز بنشست شاد

چنين گفت زان پس ببانگ بلند * كه هر كس كه هست از شما ارجمند

ز شاهان ز ضحاك بتّر كسى * نيامد پديد ار بجويى بسى

كه از بهر شاهى پدر را بكشت * و ز ان كشتن ايرانش آمد بمشت

دگر خسرو آن مرد بيداد و شوم * پدر را بكشت آنگهى شد بروم

كنون ناپديدست اندر جهان * يكى نامدارى ز تخم مهان

كه زيبا بود بخشش و بخت را * كلاه و كمر بستن و تخت را

كه داريد كاكنون ببندد ميان * بجا آورد رسم و راه كيان

بدارندهء آفتاب بلند * كه باشم شما را بدين يارمند