شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٩

[ بردن بهرام سياوش بندوى را پيش بهرام چوبينه ]

همى گفت هر كس كه اين خسروست * كه با تاج و با جامه هاى نوست

چو بندوى شد بىگمان كان سپاه * همى باز نشناسد او را ز شاه

فرود آمد و جامهء خويش تفت * بپوشيد ناكام و بر بام رفت

چنين گفت كاى رزمسازان نو * كرا خوانم اندر شما پيش رو

كه پيغام دارم ز شاه جهان * بگويم شنيده بپيش مهان

چو پور سياووش ديدش به بام * منم پيش رو گفت بهرام نام

به دو گفت گويد جهاندار شاه * كه من سخت پيچانم از رنج راه

ستوران همه خسته و كوفته * ز راه دراز اندر آشوفته

بدين خانهء سوكواران برنج * فرود آمدستيم با يار پنج

چو پيدا شود چاك روز سپيد * كنم دل ز كار جهان نااميد

بياييم با تو به راه دراز * بنزديك بهرام گردن فراز

برين بر كه گفتم نجويم زمان * مگر يارمندى كند آسمان

نياكان ما آنك بودند پيش * نگه داشتندى هم آيين و كيش

اگر چه بدى بختشان دير ساز * ز كهتر نبرداشتندى نياز

كنون آنچ ما را بدل راز بود * بگفتيم چون بخت ناساز بود

ز رخشنده خورشيد تا تيره خاك * نباشد مگر راى يزدان پاك

چو سالار بشنيد زو داستان * بگفتار او گشت همداستان

دگر هرك بشنيد گفتار اوى * پر از درد شد دل ز كردار اوى

فرود آمد آن شب بدانجا سپاه * همى داشتى راى خسرو نگاه

دگر روز بندوى بر بام شد * ز ديوار تا سوى بهرام شد

به دو گفت كامروز شاه از نماز * همانا نيايد بكارى فراز

چنين هم شب تيره بيدار بود * پرستندهء پاك دادار بود

همان نيز خورشيد گردد بلند * ز گرما نبايد كه يابد گزند

بياسايد امروز و فردا پگاه * همى راند اندر ميان سپاه

چنين گفت بهرام با مهتران * كه كاريست اين هم سبك هم گران

چو بر خسرو اين كار گيريم تنگ * مگر تيز گردد بيايد بجنگ

بتنها تن او يكى لشكرست * جهانگير و بيدار و كنداورست

و گر كشته آيد بدشت نبرد * بر آرد ز ما نيز بهرام گرد

هم آن به كه امروز باشيم نيز * وگر خوردنى نيست بسيار چيز

مگر كو بدين هم نشان خوش منش * بيايد به از جنگ و ز سرزنش

چنان هم همى بود تا شب ز كوه * بر آمد بگرد اندر آمد گروه

سپاه اندر آمد ز هر پهلوى * همى سوختند آتش از هر سوى

[ بردن بهرام سياوش بندوى را پيش بهرام چوبينه ]

[ بردن بهرام سياوش بندوى را پيش بهرام چوبينه ]

چو روى زمين گشت خورشيد فام * سخن گوى بندوى بر شد به بام

ببهرام گفت اى جهان ديده مرد * برانگه كه برخاست از دشت گرد

چو خسرو شما را بديد او برفت * سوى روم با لشكر خويش تفت

كنون گر تو پرّان شوى چون عقاب * و گر برتر آرى سر از آفتاب