شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٨

[ رفتن خسرو به روم ]

سكوبا به دو گفت كاى نامدار * فطيرست با ترّهء جويبار

گرايدونك شايد بدين سان خورش * مبادت جز از نوشه اين پرورش

ز اسپ اندر آمد سبك شهريار * همان آنك بودند با او سوار

جهانجوى با آن دو خسرو پرست * گرفت از پى واژ برسم بدست

بخوردند با شتاب چيزى كه بود * پس آنگه بزمزم بگفتند زود

چنين گفت پس با سكوبا كه مى * ندارى تو اى پير فرخنده پى

به دو گفت ما مى ز خرما كنيم * بتمّوز و هنگام گرما كنيم

كنون هست لختى چو روشن گلاب * بسرخى چو بيجاده در آفتاب

هم آنگه بياورد جامى نبيد * كه شد رنگ خورشيد زو ناپديد

بخورد آن زمان خسرو از مى سه جام * مى و نان كشكين كه دارد بنام

چو مغزش شد از بادهء سرخ گرم * هم آنگه بخفت از بر ريگ نرم

نهاد از بر ران بندوى سر * روانش پر از درد و خسته جگر

همان چون بخواب اندر آمد سرش * سكوباى مهتر بيامد برش

كه از راه گردى بر آمد سياه * دران گرد تيره فراوان سپاه

چنين گفت خسرو كه بد روزگار * كه دشمن بدين گونه شد خواستار

نه مردم بكارست و نه بارگى * فراز آمد آن روز بيچارگى

به دو گفت بندوى بس چاره ساز * كه آمدت دشمن بتنگى فراز

به دو گفت خسرو كه اى نيك خواه * مرا اندرين كار بنماى راه

به دو گفت بندوى كاى شهريار * ترا چاره سازم بدين روزگار

و ليكن فدا كرده باشم روان * بپيش جهانجوى شاه جهان

به دو گفت خسرو كه داناى چين * يكى خوب زد داستانى برين

كه هر كو كند بر در شاه كشت * بيابد بدان گيتى اندر بهشت

چو ديوار شهر اندر آمد ز پاى * كلاته نبايد كه ماند بجاى

چو ناچيز خواهد شدن شارستان * مماناد ديوار بيمارستان

تو گر چاره‌يى دانى اكنون بساز * هم از پاك يزدان نه‌اى بىنياز

به دو گفت بندوى كاين تاج زر * مرا ده همين گوشوار و كمر

همان لعل زرين چينى قباى * چو من پوشم اين را تو ايدر مپاى

برو با سپاهت هم اندر شتاب * چو كشتى كه موجش در آرد ز آب

بكرد آن زمان هرچ بندوى گفت * و زان جايگه گشت با باد جفت

چو خسرو برفت از بر چاره‌جوى * جهان ديده سوى سقف كرد روى

كه اكنون شما را بدين برز كوه * ببايد شدن ناپديد از گروه

خود اندر پرستشگه آمد چو گرد * به زودى در آهنين سخت كرد

بپوشيد پس جامهء زرنگار * بسر بر نهاد افسر شهريار

بران بام بر شد نه بر آرزوى * سپه ديد گرد اندرون چار سوى

همى بود تا لشكر رزمساز * رسيدند نزديك آن دژ فراز

ابر پاى خاست آنگه از بام زود * تن خويشتن را بلشكر نمود

بديدندش از دور با تاج زر * همان طوق و آن گوشوار و كمر