شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٧

[ رفتن خسرو به روم ]

چو چوبينه آيد بايوان شاه * هم آنگه بهرمز دهد تاج و گاه

نشيند چو دستور بر دست اوى * به دريا رسد كارگر شست اوى

بقيصر يكى نامه از شهريار * نويسد كه اين بندهء نابكار

گريزان برفتست زين مرز و بوم * نبايد كه آرام گيرد بروم

هم آنگه كه او خويشتن كرد راست * نژندى و كژّى ازين بهر ماست

چو آيد بران مرز بندش كنيد * دل شادمان را گزندش كنيد

بدين بارگاهش فرستيد باز * ممانيد تا گردد او سرفراز

ببنديد هم در زمان با سپاه * فرستيد گريان بدين جايگاه

چنين داد پاسخ كه از بخت بد * سزد زين نشان هرچ بر ما رسد

سخنها درازست و كارى درشت * بيزدان كنون باز هشتيم پشت

براند اسپ و گفت انچ از خوب و زشت * جهاندار بر تارك ما نبشت

بباشد نگردد بانديشه باز * مبادا كه آيد بدشمن نياز

چو او بر گذشت اين دو بيدادگر * ازو بازگشتند پر كينه سر

ز راه اندر ايوان شاه آمدند * پر از رنج و دل پر گناه آمدند

ز در چون رسيدند نزديك تخت * زهى از كمان باز كردند سخت

فگندند ناگاه در گردنش * بياويختند آن گرامى تنش

شد آن تاج و آن تخت شاهنشهان * تو گفتى كه هرمز نبد در جهان

چنين است آيين گردنده دهر * گهى نوش بار آوردگاه زهر

اگر مايه اينست سودش مجوى * كه در جستنش رنجت آيد به روى

چو شد گردش روز هرمز بپاى * تهى ماند زان تخت فرخنده جاى

هم آنگاه برخاست آواز كوس * رخ خونيان گشت چون سندروس

درفش سپهبد هم آنگه ز راه * پديد آمد اندر ميان سپاه

جفا پيشه گستهم و بندوى تيز * گرفتند زان كاخ راه گريز

چنين تا بخسرو رسيد اين دو مرد * جهانجوى چون ديدشان روى زرد

بدانست كايشان دو دل پر ز راز * چرا از جهاندار گشتند باز

برخساره شد چون گل شنبليد * نكرد آن سخن بر دليران پديد

بديشان چنين گفت كز شاه راه * بگرديد كامد بتنگى سپاه

بيابان گزينيد و راه دراز * مداريد يك سر تن از رنج باز

[ رفتن خسرو به روم ]

[ رفتن خسرو به روم ]

چو بهرام رفت اندر ايوان شاه * گزين كرد زان لشكر كينه خواه

ز ره دار و شمشير زن سى هزار * بدان تا شوند از پس شهريار

چنين لشكرى نامبردار و گرد * ببهرام پور سياوش سپرد

و زان روى خسرو بيابان گرفت * همى از بد دشمنان جان گرفت

چنين تا بنزد رباطى رسيد * سر تيغ ديوار او ناپديد

كجا خوانديش يزدان سراى * پرستشگهى بود و فرخنده جاى

نشستنگه سوكواران بدى * به دو در سكوبا و مطران بدى

چنين گفت خسرو بيزدان پرست * كه از خوردنى چيست كايد بدست