شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٦

[ گريختن خسرو به روم و كشته شدن پدر او - هرمزد - ]

[ گريختن خسرو به روم و كشته شدن پدر او - هرمزد - ]

[ گريختن خسرو به روم و كشته شدن پدر او - هرمزد - ]

و زان جايگه شد بپيش پدر * دو ديده پر از آب و پر خون جگر

چو روى پدر ديد بردش نماز * همى بود پيشش زمانى دراز

به دو گفت كاين پهلوان سوار * كه او را گزين كردى اى شهريار

بيامد چو شاهان كه دارند فر * سپاهى بياورد بسيار مر

بگفتم سخن هرچ آمد ز پند * برو پند من بر نبد سودمند

همه جنگ و پرخاش بد كام اوى * كه هرگز مبادا روان نام اوى

بناكام رزمى گران كرده شد * فراوان كس از اختر آزرده شد

ز من بازگشتند يك سر سپاه * نديدند گفتى مرا جز به راه

همى شاه خوانند بهرام را * نديدند ز آغاز فرجام را

پس من كنون تا پل نهروان * بياورد لشكر چو كوهى گران

چو شد كار بىبرگ بگريختم * بدام بلا در نياويختم

نگه كردم اكنون بسود و زيان * نباشند ياور مگر تازيان

گر ايدونك فرمان دهد شهريار * سواران تازى برم بىشمار

به دو گفت هرمز كه اين راى نيست * كه اكنون ترا پاى بر جاى نيست

نباشند ياور ترا تازيان * چو جايى نبينند سود و زيان

به درد دل اندر ترا زار نيز * بدشمن سپارند از بهر چيز

بدين كار پشت تو يزدان بود * هماواز تو بخت خندان بود

چو بگذاشت خواهى همى مرز و بوم * از ايدر برو تازيان تا بروم

سخنهاى اين بندهء چاره جوى * چو رفتى يكايك بقيصر بگوى

بجايى كه دين است و هم خواستست * سليح و سپاه وى آراستست

فريدونيان نيز خويش تواند * چو كارت شود سخت پيش تواند

چو بشنيد خسرو زمين بوس داد * بسى بر نهان آفرين كرد ياد

ببندوى و گردوى و گستهم گفت * كه ما با غم و رنج گشتيم جفت

بسازيد و يك سر بنه بر نهيد * بر و بوم ايران بدشمن دهيد

بگفت اين و از ديده آواز خاست * كه اى شاه نيك اختر و داد و راست

يكى گرد تيره بر آمد ز راه * درفشى درفشان ميان سپاه

درفشى كجا پيكرش اژدهاست * كه چوبينه بر نهروان كرد راست

چو بشنيد خسرو بيامد بدر * گريزان برفت او ز پيش پدر

همى شد سوى روم بر سان گرد * درفشى پس پشت او لاژورد

بپيچيد يال و بر و روى را * نگه كرد گستهم و بندوى را

همى راندند آن دو تن نرم نرم * خروشيد خسرو بآواى گرم

همانا سران تان ز پيش آمدست * كه بد خواهتان همچو خويش آمدست

اگر نه چنين نرم راندن چراست * كه بهرام نزديك پشت شماست

به دو گفت بندوى كاى شهريار * دلت را ببهرام رنجه مدار

كجا گرد ما را نبيند ز راه * كه دورست ز ايدر درفش سياه

چنين است يارانت را گفت و گوى * كه ما را بدين تاختن نيست روى