شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٤

[ گريختن خسرو پرويز به روم ]

[ شبيخون كردن بهرام چوبينه بر سپاه خسرو و گريختن خسرو پرويز ]

[ شبيخون كردن بهرام چوبينه بر سپاه خسرو و گريختن خسرو پرويز ]

و زين روى بنشست بهرام گرد * بزرگان برفتند با او و خرد

سپهبد بپرسيد زان سركشان * كه آمد ز خويشان شما را نشان

فرستيد هر كس كه داريد خويش * كه باشند يكدل بگفتار و كيش

گريشان بيايند و فرمان كنند * به پيمان روان را گروگان كنند

سپه ماند از بردع و اردبيل * از ارمنّيه نيز بىمرد و خيل

از يشان برزم اندرون نيست باك * چه مردان بردع چه يك مشت خاك

شنيدند گردنكشان اين سخن * كه بهرام جنگ آور افگند بن

ز لشكر گزيدند مردى دبير * سخن گوى و داننده و يادگير

بيامد گوى با دلى پر ز راز * همى بود پويان شب دير ياز

بگفت آنچ بشنيد زان مهتران * از ان نامداران و كنداوران

از ايرانيان پاسخ ايدون شنيد * كه تا رزم لشكر نيايد پديد

يكى ما ز خسرو نگرديم باز * بترسيم كين كار گردد دراز

مباشيد ايمن بران رزمگاه * كه خسرو شبيخون كند با سپاه

چو پاسخ شنيد آن فرستاده مرد * سوى لشكر پهلوان شد چو گرد

همه لشكر آتش بر افروختند * بهر جاى شمعى همى سوختند

[ گريختن خسرو پرويز به روم ]

[ گريختن خسرو پرويز به روم ]

ز لشكر گزين كرد بهرام شير * سپاهى جهانگير و گرد و دلير

چو كردند با او دبيران شمار * سپه بود شمشير زن صد هزار

ز خاقانيان آن سه ترك سترگ * كه بودند غرنده بر سان گرگ

بجنگ آوران گفت چون زخم كوس * بر آيد بهنگام بانگ خروس

شما بر خروشيد و اندر دهيد * سران راز خون بر سر افسر نهيد

بشد تيز لشكر بفرمان گو * سه ترك سر افرازشان پيش رو

بر لشكر شهريار آمدند * جفا پيشه و كينه دار آمدند

خروش آمد از گرز و گوپال و تيغ * از آهن زمين بود و ز گرد ميغ

همى گفت هر كس كه خسرو كجاست * كه امروز پيروزى روز ماست

به بالا همى بود خسرو به درد * دو ديده پر از خون و رخ لاژورد

چنين تا سپيده بر آمد ز كوه * شد از زخم شمشير و كشته ستوه

چو شد دامن تيره شب ناپديد * همه رزمگه كشته و خسته ديد

بگردنكشان گفت يارى كنيد * برين دشمنان كامگارى كنيد

كه پيروزگر پشت و يار منست * همان زخم شمشير كار منست

بيامد دمان تا بر آن سه ترك * نه ترك دلاور سه پيل سترگ

يكى تاخت تا نزد خسرو رسيد * پرنداورى از ميان بر كشيد

همى خواست زد بر سر شهريار * سپر بر سر آورد شاه سوار

به زير سپر تيغ زهر آبگون * بزد تيغ و انداختش سرنگون

خروشيد كاى نامداران جنگ * زمانى دگر كرد بايد درنگ

سپاهش همه پشت برگاشتند * جهانجوى را خوار بگذاشتند