شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٣

[ سگالش خسرو پرويز با سپهداران و موبدان خود ]

چنين گفت كاى نيكدل سروران * جهان ديده و كاركرده سران

بشاهى مرا اين نخستين سرست * جز از آزمايش نه اندر خورست

بجاى كسى نيست ما را سپاس * وگر چند هستيم نيكى شناس

شما را ز ما هيچ نيكى نبود * كه چندين غم و رنج بايد فزود

نياكان ما را پرستيده‌ايد * بسى شور و تلخ جهان ديده‌ايد

بخواهم گشادن يكى راز خويش * نهان دارم از لشكر آواز خويش

سخن گفتن من بايرانيان * نبايد كه بيرون برند از ميان

كزين گفتن انديشهء من تباه * شود چون بگويند پيش سپاه

من امشب سگاليده‌ام تاختن * سپه را بجنگ اندر انداختن

كه بهرام را ديده‌ام در سخن * سواريست اسپ افگن و كار كن

همى كودكى بىخرد داندم * بگرز و بشمشير ترساندم

نداند كه من شب شبيخون كنم * برزم اندرون بيم بيرون كنم

اگر يار باشيد با من بجنگ * چو شب تيره گردد نسازم درنگ

چو شويد بعنبر شب تيره روى * بيفشاند اين گيسوى مشكبوى

شما برنشينيد با ساز جنگ * همه گرز و خنجر گرفته بچنگ

بران بر نهادند يك سر سپاه * كه يك تن نگردد ز فرمان شاه

چو خسرو بيامد بپرده سراى * ز بيگانه مردم بپردخت جاى

بياورد گستهم و بندوى را * جهان ديده و گرد گردوى را

همه كارزار شبيخون بگفت * كه با او مگر يار باشند و جفت

به دو گفت گستهم كاى شهريار * چرايى چنين ايمن از روزگار

تو با لشكر اكنون شبيخون كنى * ز دلها مگر مهر بيرون كنى

سپاه تو با لشكر دشمنند * ابا او همه يك دل و يك تنند

ز يك سو نبيره ز يك سو نيا * بمغز اندرون كى بود كيميا

ازين سو برادر و ز ان سو پدر * همه پاك بسته يك اندر دگر

پدر چون كند با پسر كار زار * بدين آرزو كام دشمن مخار

نبايست گفت اين سخن با سپاه * چو گفتى كنون كار گردد تباه

به دو گفت گردوى كاين خود گذشت * گذشته همه باد گردد بدشت

توانايى و كام و گنج و سپاه * سر مرد بينا نپيچد ز راه

بدين رزمگه امشب اندر مباش * ممان تا شود گنج و لشكر به لاش

كه من بىگمانم كزين راز ما * وزين ساختن در نهان ساز ما

بدان لشكر اكنون رسيد آگهى * نبايد كه تو سر بدشمن دهى

چو بشنيد خسرو پسند آمدش * بدل راى او سودمند آمدش

گزين كرد زان سركشان مرد چند * كه باشند بر نيك و بد يارمند

چو خراد بر زين و گستهم شير * چو شاپور و چون انديان دلير

چو بندوى خراد لشكر فروز * چو نستود لشكركش نيوسوز

تلى بود پر سبزه و جاى سور * سپه را همى ديد خسرو ز دور