شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٢

[ سگالش خسرو پرويز با سپهداران و موبدان خود ]

پدر زنده و تخت شاهى بجاى * نهاده تو اندر ميان پيش پاى

ندانم سرانجام اين چون بود * هميشه دو چشمم پر از خون بود

جز از درد و نفرين نجويى همى * گل زهر خيره ببويى همى

چه گويند چوبينه بدنام گشت * همه نام بهرام دشنام گشت

برين نيز هم خشم يزدان بود * روانت بدوزخ بزندان بود

نگر تا جز از هرمز شهريار * كه بد در جهان مر ترا خواستار

هم آن تخت و آن كالهء ساوه شاه * بدست آمد و بر نهادى كلاه

چو زو نامور گشتى اندر جهان * بجويى كنون گاه شاهنشهان

همه نيكويها ز يزدان شناس * مباش اندرين تاجور ناسپاس

برزمى كه كردى چنين كش مشو * هنرمند بودى منى فش مشو

بدل ديو را يار كردى همى * بيزدان گنهگار گردى همى

چو آشفته شد هرمز و بر دميد * بگفتار آذر گشسب پليد

ترا اندرين صبر بايست كرد * نبد بنده را روزگار نبرد

چو او را چنان سختى آمد به روى * ز بردع بيامد پسر كينه جوى

ببايست رفتن بر شاه نو * بكام وى آراستن گاه نو

نكردى جوان جز براى تو كار * نديدى دلت جز به روزگار

تن آسان بدى شاد و پيروز بخت * چرا كردى آهنگ اين تاج و تخت

تو دانى كه از تخمهء اردشير * بجايند شاهان برنا و پير

ابا گنج و با لشكر بىشمار * بايران كه خواند ترا شهريار

اگر شهريارى بگنج و سپاه * توانست كردن بايران نگاه

نبودى جز از ساوه سالار چين * كه آورد لشكر بايران زمين

ترا پاك يزدان بر و بر گماشت * بد او ز ايران و توران بگاشت

جهاندار تا اين جهان آفريد * زمين كرد و هم آسمان آفريد

نديدند هرگز سوارى چو سام * نزد پيش او شير درنده گام

چو نوذر شد از بخت بيدادگر * به پا اندر آورد راى پدر

همه مهتران سام را خواستند * همان تخت پيروزه آراستند

بران مهتران گفت هرگز مباد * كه جان سپهبد كند تاج ياد

كه خاك منوچهر گاه منست * سر تخت نوذر كلاه منست

بدان گفتم اين اى برادر كه تخت * نيابد مگر مرد پيروز بخت

كه دارد كفى راد و فرّ و نژاد * خردمند و روشن دل و پر ز داد

ندانم كه بر تو چه خواهد رسيد * كه اندر دلت شد خرد ناپديد

به دو گفت بهرام كاينست راست * برين راستى پاك يزدان گواست

و ليكن كنون كار ازين در گذشت * دل و مغز من پر ز تيمار گشت

اگر مه شوم گر نهم سر بمرگ * كه مرگ اندر آيد بپولاد ترگ

[ سگالش خسرو پرويز با سپهداران و موبدان خود ]

[ سگالش خسرو پرويز با سپهداران و موبدان خود ]

و زان روى شد شهريار جوان * چو بگذشت شاد از پل نهروان

همه مهتران راز لشكر بخواند * سزاوار بر تخت شاهى نشاند