شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢١

[ پند دادن گرديه ، برادر خود - بهرام - را ]

دروغست گفتار تو سربسر * سخن گفتن كژ نباشد هنر

تو از بد تنان بودى و بىبنان * نه از تخم ساسان رسيدى بنان

به دو گفت بهرام كاندر جهان * شبانى ز ساسان نگردد نهان

ورا گفت خسرو كه دارا بمرد * نه تاج بزرگى بساسان سپرد

اگر بخت گم شد كجا شد نژاد * نيايد ز گفتار بيداد داد

بدين هوش و اين راى و اين فرهى * بجويى همى تخت شاهنشهى

بگفت و بخنديد و برگشت ز وى * سوى لشكر خويش بنهاد روى

ز خاقانيان آن سه ترك سترگ * كه ارغنده بودند بر سان گرگ

كجا گفته بودند بهرام را * كه ما روز جنگ از پى نام را

اگر مرده گر زنده بالاى شاه * بنزد تو آريم پيش سپاه

از يشان سوارى كه ناپاك بود * دلاور بُد و تند و ناباك بود

همى راند پرخاش جوى و دژم * كمندى بباز و درون شست خم

چو نزديكتر گشت با خنگ عاج * همى بود يازان بپرمايه تاج

بينداخت آن تاب داده كمند * سر تاج شاه اندر آمد ببند

[ يكى تيغ گستهم زد بر كمند * سر شاه را زان نيامد گزند ]

كمان را بزه كرد بندوى گرد * بتير از هوا روشنايى ببرد

بدان ترك بدساز بهرام گفت * كه جز خاك تيره مبادت نهفت

كه گفتت كه با شاه رزم آزماى * نديدى مرا پيش او بر بپاى

پس آمد بلشكرگه خويش باز * روانش پر از درد و تن پر گداز

[ پند دادن گرديه ، برادر خود - بهرام - را ]

[ پند دادن گرديه ، برادر خود - بهرام - را ]

چو خواهرش بشنيد كامد ز راه * برادرش پر درد زان رزمگاه

بينداخت آن نامدار افسرش * بياورد فرمانبرى چادرش

بيامد بنزد برادر دمان * دلش خسته از درد و تيره روان

به دو گفت كاى مهتر جنگجوى * چگونه شدى پيش خسرو بگوى

گر او از جوانى شود تيز و تند * مگردان تو در آشتى راى كند

به خواهر چنين گفت بهرام گرد * كه او را ز شاهان نبايد شمرد

نه جنگى سوارى نه بخشنده‌يى * نه دانا سرى گر درخشنده‌يى

هنر بهتر از گوهر نامدار * هنرمند بايد تن شهريار

چنين گفت داننده خواهر بدوى * كه اى پر هنر مهتر نامجوى

ترا چند گويم سخن نشنوى * بپيش آورى تندى و بد خوى

نگر تا چه گويد سخن گوى بلخ * كه باشد سخن گفتن راست تلخ

هر آنكس كه آهوى تو با تو گفت * همه راستيها گشاد از نهفت

مكن راى ويرانى شهر خويش * ز گيتى چو برداشتى بهر خويش

برين بر يكى داستان زد كسى * كجا بهره بودش ز دانش بسى

كه خر شد كه خواهد ز گاوان سروى * بيك باره گم كرد گوش و به روى

نكوهش مخواه از جهان سربسر * نبود از تبارت كسى تاجور

اگر نيستى در ميان اين جوان * نبودى من از داغ تيره روان