شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٢٠

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

ايا مرد بدبخت بيدادگر * همه روزگارت بكژّى مبر

ز خشنودى ايزد انديشه كن * خردمندى و راستى پيشه كن

كه اين بر من و تو همى بگذرد * زمانه دم ما همى بشمرد

كه گويد كه كژّى به از راستى * بكژّى چرا دل بياراستى

چو فرمان كنى هرچ خواهى تراست * يكى بهر ازين پادشاهى تراست

بدين گيتى اندر بزى شادمان * تن آسان و دور از بد بدگمان

و گر بگذرى زين سراى سپنج * گه بازگشتن نباشى برنج

نشايد كزين كم كنيم از فزون * كه زردشت گويد بزند اندرون

كه هر كس كه برگردد از دين پاك * ز يزدان ندارد بدل بيم و باك

بسالى همى داد بايدش پند * چو پندش نباشد ورا سودمند

ببايدش كشتن بفرمان شاه * فكندن تن پر گناهش به راه

چو بر شاه گيتى شود بدگمان * ببايدش كشتن هم اندر زمان

بريزند هم بىگمان خون تو * همين جستن بخت وارون تو

كنون زندگانيت ناخوش بود * وگر بگذرى جايت آتش بود

و گر دير مانى برين هم نشان * سر از شاه و ز داد يزدان كشان

پشيمانى آيدت زين كار خويش * ز گفتار ناخوب و كردار خويش

تو بيمارى و پند داروى تست * بگوييم كه تا تو شوى تن درست

و گر چيره شد بر دلت كام و رشك * سخن گوى تا ديگر آرم پزشك

پزشك تو پندست و دارو خرد * مگر آز تاج از دلت بسترد

بپيروزى اندر چنين كش شدى * و ز انديشهء گنج سركش شدى

شنيدى كه ضحاك شد ناسپاس * ز ديو و ز جادو جهان پر هراس

چو زو شد دل مهتران پر ز درد * فريدون فرخنده با او چه كرد

سپاهت همه بندگان منند * بدل زنده و مردگان منند

ز تو لختكى روشنى يافتند * بدين سان سر از داد برتافتند

چو من گنج خويش آشكارا كنم * دل جنگيان پر مدارا كنم

چو پيروز گشتى تو بر ساوه شاه * بر آن بر نهادند يك سر سپاه

كه هرگز نبينند زان پس شكست * چو از خواسته سير گشتند و مست

نبايد كه بر دست من بر هلاك * شوند اين دليران بىبيم و باك

تو خواهى كه جنگى سپاهى گران * همه نامداران و كنداوران

شود بوم ايران از يشان تهى * شكست اندر آيد بتخت مهى

كه بد شاه هنگام آرش بگوى * سر آيد مگر بر من اين گفت و گوى

به دو گفت بهرام كان گاه شاه * منوچهر بد با كلاه و سپاه

به دو گفت خسرو كه اى بدنهان * چو دانى كه او بود شاه جهان

ندانى كه آرش ورا بنده بود * بفرمان و رايش سر افكنده بود

به دو گفت بهرام كز راه داد * تو از تخم ساسانى اى بد نژاد

كه ساسان شبان و شبان زاده بود * نه بابك شبانى به دو داده بود

به دو گفت خسرو كه اى بدكنش * نه از تخم ساسان شدى بر منش