شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١٩

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

سخن زين نشان مرد دانا نگفت * بر آنم كه با ديو گشتى تو جفت

به دو گفت بهرام كاى بدكنش * نزيبد همى بر تو جز سرزنش

تو پيمان يزدان ندارى نگاه * همى ناسزا خوانى اين پيشگاه

نهى داغ بر چشم شاه جهان * سخن زين نشان كى بود در نهان

همه دوستان بر تو بر دشمنند * بگفتار با تو بدل با منند

بدين كار خاقان مرا ياورست * همان كاندر ايران و چين لشكرست

بزرگى من از پارس آرم برى * نمانم كزين پس بود نام كى

بر افرازم اندر جهان داد را * كنم تازه آيين ميلاد را

من از تخمهء نامور آرشم * چو جنگ آورم آتش سركشم

نبيره جهانجوى گرگين منم * هم آن آتش تيز بر زين منم

بايران بران راى بد ساوه شاه * كه نه تخت ماند نه مهر و كلاه

كند با زمين راست آتشكده * نه نوروز ماند نه جشن سده

همه بنده بودند ايرانيان * برين بوم تا من ببستم ميان

تو خودكامه را گر ندانى شمار * برو چار صد بار بشمر هزار

ز پيلان جنگى هزار و دويست * كه گفتى كه بر راه بر جاى نيست

هزيمت گرفت آن سپاه بزرگ * من از پس خروشان چو ديو سترگ

چنان دان كه كس بىهنر در جهان * بخيره نجويد نشست مهان

همى بوى تاج آيد از مغفرم * همى تخت عاج آيد از خنجرم

اگر با تو يك پشه كين آورد * ز تختت به روى زمين آورد

به دو گفت خسرو كه اى شوم پى * چرا ياد گرگين نگيرى برى

كه اندر جهان بود و تختش نبود * بزرگى و اورنگ و بختش نبود

ندانست كس نام او را در جهان * فرو مايه بد در ميان مهان

بيامد گرانمايه مهران ستاد * بشاه زمانه نشان تو داد

ز خاك سياهت چنان بركشيد * شد آن روز بر چشم تو ناپديد

ترا داد گنج و سليح و سپاه * درفش تهمتن درفشان چو ماه

نبد خواست يزدان كه ايران زمين * بويرانى آرند تركان چين

تو بودى بدين جنگشان يارمند * كلاهت بر آمد بابر بلند

چو دارندهء چرخ گردان بخواست * كه آن پادشا را شود كار راست

تو زان مايه مر خويشتن را نهى * كه هرگز نديدى بهى و مهى

گرين پادشاهى ز تخم كيان * بخواهد شدن تو چه بندى ميان

چو اسكندرى بايد اندر جهان * كه تيره كند بخت شاهنشهان

تو با چهرهء ديو و با رنگ خاك * مبادى بگيتى جز اندر مغاك

ز بىراهى و كاركرد تو بود * كه شد روز بر شاه ايران كبود

نوشتى همان نام من بر درم * ز گيتى مرا خواستى كرد كم

بدى را تو اندر جهان مايه‌اى * هم از بىرهان برترين پايه‌اى

هران خون كه شد در جهان ريخته * تو باشى بران گيتى آويخته

نيابى شب تيره آن را بخواب * كه جويى همى روز در آفتاب