شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١٧

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

پس او جهاندار خواهى بدن * خردمند و بيدار خواهى بدن

تو ناپاكى و دشمن ايزدى * نبينى ز نيكى دهش جز بدى

گر ايدونك هرمزد بيداد بود * زمان و زمين زو بفرياد بود

تو فرزند اويى نباشد سزا * بايران و توران شده پادشا

ترا زندگانى نبايد نه تخت * يكى دخمه‌يى بس كه دورى ز بخت

هم ان كين هرمز كنم خواستار * دگر كاندر ايران منم شهريار

كنون تازه كن بر من اين داستان * كه از راستان گشت همداستان

كه تو داغ بر چشم شاهان نهى * كسى كو نهد نيز فرمان دهى

ازان پس بيابى كه شاهى مراست * ز خورشيد تا برج ماهى مراست

به دو گفت خسرو كه هرگز مباد * كه باشد به درد پدر بنده شاد

نوشته چنين بود و بود آنچ بود * سخن بر سخن چند بايد فزود

تو شاهى همى سازى از خويشتن * كه گر مرگت آيد نيابى كفن

بدين اسپ و برگستوان كسان * يكى خسروى بآرزو و نارسان

نه خان و نه مان و نه بوم و نژاد * يكى شهريارى ميان پر ز باد

بدين لشكر و چيز و نامى دروغ * نگيرى بر تخت شاهى فروغ

ز تو پيش بودند كنداوران * جهانجوى و با گرزهاى گران

نجستند شاهى كه كهتر بدند * نه اندر خور تخت و افسر بدند

همى هر زمان سر فرازى بخشم * همى آب خشم اندر آرى به چشم

بجوشد همى بر تنت بدگمان * زمانه بخشم آردت هر زمان

جهاندار شاهى ز داد آفريد * دگر از هنر و ز نژاد آفريد

بدان كس دهد كو سزاوارتر * خرد دارتر هم بىآزارتر

الان شاه ما را پدر كرده بود * كجا بر من از كارت آزرده بود

كنون ايزدم داد شاهنشهى * بزرگى و تخت و كلاه مهى

پذيرفتم اين از خداى جهان * شناسندهء آشكار و نهان

بدستورى هرمز شهريار * كجا داشت تاج پدر يادگار

از ان نامور پر هنر بخردان * بزرگان و كار آزموده ردان

بدان دين كه آورده بود از بهشت * خرد يافته پير سر زرد هشت

كه پيغمبر آمد بلهراسپ داد * پذيرفت زان پس بگشتاسپ داد

هر انكس كه ما را نمودست رنج * دگر آنك ازو يافتستيم گنج

همه يك سر اندر پناه منند * اگر دشمن ار نيك خواه منند

همه بر زن و زاده بر پادشا * نخوانيم كس را مگر پارسا

ز شهرى كه ويران شد اندر جهان * بجايى كه درويش باشد نهان

توانگر كنم مرد درويش را * پراگنده و مردم خويش را

همه خارستانها كنم چون بهشت * پر از مردم و چارپايان و كشت

بمانم يكى خوبى اندر جهان * كه نامم پس از مرگ نبود نهان

بياييم و دل را ترازو كنيم * بسنجيم و نيرو ببازو كنيم

چو هرمز جهاندار و باداد بود * زمين و زمانه به دو شاد بود