شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١٦

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

هران كاين سخن با تو گويد همى * بگفتار مرگ تو جويد همى

بگفت و فرود آمد از خنگ عاج * ز سر بر گرفت آن بها گير تاج

بناليد و سر سوى خورشيد كرد * ز يزدان دلش پر ز اميد كرد

چنين گفت كاى روشن دادگر * درخت اميد از تو آيد ببر

تو دانى كه بر پيش اين بنده كيست * كزين ننگ بر تاج بايد گريست

و زان جا سبك شد بجاى نماز * همى گفت با داور پاك راز

گر اين پادشاهى ز تخم كيان * بخواهد شدن تا نبندم ميان

پرستنده باشم بآتشكده * نخواهم خورش جز ز شير دده

ندارم بگنج اندرون زرّ و سيم * بگاه پرستش بپوشم گليم

گر ايدونك اين پادشاهى مراست * پرستنده و ايمن و داد و راست

تو پيروز گردان سپاه مرا * به بنده مده تاج و گاه مرا

اگر كام دل يابم اين تاج و اسپ * بيارم دمان پيش آذر گشسب

همين ياره و طوق و اين گوشوار * همين جامهء زرّ گوهر نگار

همان نيز ده بدره دينار زرد * فشانم برين گنبد لاژورد

پرستندگان را دهم ده هزار * درم چون شوم بر جهان شهريار

ز بهراميان هرك گردد اسير * بپيش من آرد كسى دستگير

پرستندهء فرخ آتش كنم * دل موبد و هيربد خوش كنم

بگفت اين و ز خاك بر پاى خاست * ستمديده گويندهء بود راست

ز جاى نيايش بيامد چو گرد * ببهرام چوبينه آواز كرد

كه اى دوزخى بندهء ديونر * خرد دور و دور از تو آيين و فر

ستمگاره ديويست با خشم و زور * كزين گونه چشم ترا كرد كور

بجاى خرد خشم و كين يافتى * ز ديوان كنون آفرين يافتى

ترا خارستان شارستانى نمود * يكى دوزخى بوستانى نمود

چراغ خرد پيش چشمت بمرد * ز جان و دلت روشنايى ببرد

نبودست جز جادوى پر فريب * كه اندر بلندى نمودت نشيب

بشاخى همى يازى امروز دست * كه برگش بود زهر و بارش كبست

نجستست هرگز تبار تو اين * نباشد بجوينده بر آفرين

ترا ايزد اين فرّ و برزت نداد * نيارى ز گرگين ميلاد ياد

ايا مرد بدبخت و بيدادگر * بنابودنيها گمانى مبر

كه خرچنگ را نيست پر عقاب * نپرّد عقاب از بر آفتاب

بيزدان پاك و بتخت و كلاه * كه گر من بيابم ترا بىسپاه

اگر برزنم بر تو بر باد سرد * ندارمت رنجه ز گرد نبرد

سخنها شنيديم چندى درشت * بپيروزگر باز هشتيم پشت

اگر من سزاوار شاهى نيم * مبادا كه در زير دستى زيم

چنين پاسخش داد بهرام باز * كه اى بىخرد ريمن ديو ساز

پدرت آن جهاندار دين دوست مرد * كه هرگز نزد بر كسى باد سرد

چنو مرد را ارج نشناختى * بخوارى ز تخت اندر انداختى