شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١٥

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

ترا روزگارى سگاليده‌ام * بنوّى كمنديت ماليده‌ام

به زودى يكى دار سازم بلند * دو دستت ببندم بخم كمند

بياويزمت زان سزاوار دار * ببينى ز من تلخى روزگار

چو خسرو ز بهرام پاسخ شنيد * برخساره شد چون گل شنبليد

چنين داد پاسخ كه اى ناسپاس * نگويد چنين مرد يزدان شناس

چو مهمان بخوان تو آيد ز دور * تو دشنام سازى بهنگام سور

نه آيين شاهان بود زين نشان * نه آن سواران گردنكشان

نه تازى چنين كرد و نه پارسى * اگر بشمرى سال صد بار سى

ازين ننگ دارد خردمند مرد * بگرد در ناسپاسى مگرد

چو مهمانت آواز فرخ دهد * برين گونه بر ديو پاسخ دهد

بترسم كه روز بد آيدت پيش * كه سرگشته بينمت بر راى خويش

ترا چاره بر دست آن پادشاست * كه زندست جاويد و فرمانرواست

گنهكار يزدانى و ناسپاس * تن اندر نكوهش دل اندر هراس

مرا چون الان شاه خوانى همى * ز گوهر بيك سوم دانى همى

مگر ناسزايم بشاهنشهى * نزيباست بر من كلاه مهى

چو كسرى نيا و چو هرمز پدر * كرا دانى از من سزاوارتر

ورا گفت بهرام كاى بد نشان * بگفتار و كردار چون بيهشان

نخستين ز مهمان گشادى سخن * سرشتت بد و داستانت كهن

ترا با سخنهاى شاهان چه كار * نه فرزانه مردى نه جنگى سوار

الان شاه بودى كنون كهترى * هم از بندهء بندگان كمترى

گنه‌كارتر كس توى در جهان * نه شاهى نه زيباسرى از مهان

بشاهى مرا خواندند آفرين * نمانم كه پى بر نهى بر زمين

دگر آنك گفتى كه بد اخترى * نزيبد ترا شاهى و مهترى

ازان گفتم اى ناسزاوار شاه * كه هرگز مبادى تو در پيش گاه

كه ايرانيان بر تو بر دشمنند * بكوشند و بيخت ز بن بر كنند

بدرّند بر تن بر پوست و رگ * سپارند پس استخوانت بسگ

به دو گفت خسرو كه اى بد كنش * چرا گشته‌اى تند و برتر منش

كه آهوست بر مرد گفتار زشت * ترا نه در آغاز بود اين سرشت

ز مغز تو بگسست روشن خرد * خنك نامور كو خرد پرورد

هر آن ديو كايد زمانش فراز * زبانش بگفتار گردد دراز

نخواهم كه چون تو يكى پهلوان * بتندى تبه گردد و ناتوان

سزد گر ز دل خشم بيرون كنى * نجوشى و بر تيزى افسون كنى

ز دارندهء دادگر ياد كن * خرد را بدين ياد بنياد كن

يكى كوه دارى به زير اندرون * كه گر بنگرى برتر از بيستون

گر از تو يكى شهريار آمدى * مغيلان بىبر ببار آمدى

ترا دل پر انديشهء مهتريست * ببينيم تا راى يزدان بچيست

ندانم كه آمُختت اين بدتنى * ترا با چنين كيش آهرمنى