شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١٤

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

چنين گفت كز پهلو كوژ پشت * بپرسى سخن پاسخ آرد درشت

همان خوك بينى و خوابيده چشم * دل آگنده دارد تو گويى بخشم

بديده نديدى مر او را بدست * كجا در جهان دشمن ايزدست

نبينم همى در سرش كهترى * نيابد كس او را بفرمانبرى

ازان پس به بندوى و گستهم گفت * كه بگشايم اين داستان از نهفت

كه گر خر نيايد بنزديك بار * تو بار گران را بنزد خر آر

چو بفريفت چوبينه را نرّه ديو * كجا بيند او راه گيهان خديو

هر آن دل كه از آز شد دردمند * نيايدش كار بزرگان پسند

جز از جنگ چوبينه را راى نيست * بدلش اندرون داد را جاى نيست

چو بر جنگ رفتن بسى شد سخن * نگه كرد بايد ز سر تا ببن

كه داند كه در جنگ پيروز كيست * بدان سر دگر لشكر افروز كيست

برين گونه آراسته لشكرى * بپرخاش بهرام يل مهترى

دژاگاه مردى چو ديو سترگ * سپاهى بكردار درنده گرگ

گر ايدونك باشيم همداستان * نباشد مرا ننگ زين داستان

بپرسش يكى پيش دستى كنم * ازان به كه در جنگ سستى كنم

اگر زو بر اندازه يابم سخن * نو آيين بديهاش گردد كهن

ز گيتى يكى گوشه او را دهم * سپاسى ز دادن به دو بر نهم

همه آشتى گردد اين جنگ ما * برين رزمگه جستن آهنگ ما

مرا ز آشتى سودمندى بود * خرد بىگمان تاج بندى بود

چو بازارگانى كند پادشا * ازو شاد باشد دل پارسا

به دو گفت گستهم كاى شهريار * انوشه بدى تا بود روزگار

همى گوهر افشانى اندر سخن * تو داناترى هرچ بايد بكن

تو پر دادى و بنده بيدادگر * تو پر مغزى و او پر از باد سر

چو بشنيد خسرو بپيمود راه * خرامان بيامد بپيش سپاه

بپرسيد بهرام يل را ز دور * همى جست هنگامهء رزم سور

ببهرام گفت اى سر افراز مرد * چگونست كارت بدشت نبرد

تو درگاه را همچو پيرايه‌اى * همان تخت و ديهيم را مايه‌اى

ستون سپاهى بهنگام رزم * چو شمع درخشنده هنگام بزم

جهانجوى گردى و يزدان پرست * مداراد دارنده باز از تو دست

سگاليده‌ام روزگار ترا * به خوبى بسيجيده كار ترا

ترا با سپاه تو مهمان كنم * ز ديدار تو رامش جان كنم

سپهدار ايرانت خوانم بداد * كنم آفريننده را بر تو ياد

سخنهاش بشنيد بهرام گرد * عنان بارهء تيز تگ را سپرد

هم از پشت آن باره بردش نماز * همى بود پيشش زمانى دراز

چنين داد پاسخ مر ابلق سوار * كه من خرمم شاد و به روزگار

ترا روزگار بزرگى مباد * نه بيداد دانى ز شاهى نه داد

الان شاه چون شهريارى كند * ورا مرد بدبخت يارى كند