شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١٣

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

چو بشنيد بهرام لشكر براند * جهان ديدگان را بر خويش خواند

نشست از بر ابلق مشك دم * خنيده سر افراز رويينه سم

سليحش يكى هندوى تيغ بود * كه در زخم چون آتش ميغ بود

چو برق درفشان همى راند اسپ * بدست چپش ريمن آذرگشسب

چو آيين گشسب و يلان سينه نيز * برفتند پر كينه و پر ستيز

سه ترك دلاور ز خاقانيان * بران كين بهرام بسته ميان

پذيرفته هر سه كه چون روى شاه * ببينيم دور از ميان سپاه

اگر بسته گر كشته او را برت * بياريم و آسوده شد لشكرت

ز يك روى خسرو دگر پهلوان * ميان اندرون نهروان روان

نظاره بران از دو رويه سپاه * كه تا پهلوان چون رود نزد شاه

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

[ رسيدن خسرو پرويز با بهرام چوبينه به همديگر ]

رسيدند بهرام و خسرو بهم * گشاده يكى روى و ديگر دژم

نشسته جهاندار بر خنگ عاج * فريدون يل بود با فرّ و تاج

ز ديباى زربفت چينى قباى * چو گردوى پيش اندرون رهنماى

چو بندوى و گستهم بر دست شاه * چو خرّاد برزين زرّين كلاه

همه غرقه در آهن و سيم و زر * نه ياقوت پيدا نه زرّين كلاه

چو بهرام روى شهنشاه ديد * شد از خشم رنگ رخش ناپديد

ازان پس چنين گفت با سركشان * كه اين روسپى زادهء بدنشان

ز پستى و كندى به مردى رسيد * توانگر شد و رزمگه بركشيد

بياموخت آيين شاهنشهان * به زودى سر آرم به دو بر جهان

ببينيد لشكرش را سر بسر * كه تا كيست زيشان يكى نامور

سوارى نبينم همى رزم جوى * كه با من به روى اندر آرند روى

ببيند كنون كار مردان مرد * تگ اسپ و شمشير و گرز نبرد

همان زخم گوپال و باران تير * خروش يلان بر ده و دار و گير

ندارد بآوردگه پيل پاى * چو من با سپاه اندر آيم ز جاى

ز آواز من كوه ريزان شود * هژبر دلاور گريزان شود

بخنجر به دريا بر افسون كنيم * بيابان سراسر پر از خون كنيم

بگفت و بر انگيخت ابلق ز جاى * تو گفتى شد آن باره پرّان هماى

يكى تنگ آوردگاهى گرفت * به دو مانده بد لشكر اندر شگفت

ز آوردگه شد سوى نهروان * همى بود بر پيش فرخ جوان

تنى چند با او ز ايرانيان * همه بسته بر جنگ خسرو ميان

چنين گفت خسرو كه اى سركشان * ز بهرام چوبين كه دارد نشان

به دو گفت گردوى كاى شهريار * نگه كن بران مرد ابلق ميان سپاه

قبايش سپيد و حمايل سياه * همى راند ابلق ميان سپاه

جهاندار چون ديد بهرام را * بدانستش آغاز و فرجام را

چنين گفت كان دودگون دراز * نشسته بران ابلق سرفراز

به دو گفت گردوى كآرى همان * نبردست هرگز بنيكى گمان