شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١١

[ آگاهى شدن بهرام چوبينه از كور شدن هرمزد و سپاه كشيدن به جنگ خسرو پرويز ]

اگر ما بگستهم يازيم دست * بگيتى نيابيم جاى نشست

دگر آنك باشد دبير كهن * كه بر شاه خواند گذشته سخن

سوارى كه پرورده باشد برزم * بداند همان نيز آيين بزم

ازين هر زمان نو فرستم يكى * تو با درد پژمان مباش اندكى

مدان اين ز گستهم كاين ايزديست * ز گفتار و كردار نابخرديست

دل تو بدين درد خرسند باد * همان با خرد نيز پيوند باد

بگفت اين و گريان بيامد ز پيش * نكرد آشكارا بكس راز خويش

پسر مهربان تر بد از شهريار * بدين داستان زد يكى هوشيار

كه يار زبان چرب و شيرين سخن * به از پير نستوه گشته كهن

هنرمند گر مردم بىهنر * بفرجام هم خاك دارد ببر

[ آگاهى شدن بهرام چوبينه از كور شدن هرمزد و سپاه كشيدن به جنگ خسرو پرويز ]

[ آگاهى شدن بهرام چوبينه از كور شدن هرمزد و سپاه كشيدن به جنگ خسرو پرويز ]

چو بشنيد بهرام كز روزگار * چه آمد بران نامور شهريار

نهادند بر چشم روشنش داغ * بمرد آن چراغ دو نرگس بباغ

پسر بر نشست از بر تخت اوى * به پا اندر آمد سر و بخت اوى

ازان ماند بهرام اندر شگفت * بپژمرد و انديشه اندر گرفت

بفرمود تا كوس بيرون برند * درفش بزرگى بهامون برند

بنه بر نهاد و سپه برنشست * بپيكار خسرو ميان را ببست

سپاهى بكردار كوه روان * همى راند گستاخ تا نهروان

چو آگاه شد خسرو از كار اوى * غمى گشت زان تيز بازار اوى

فرستاد بيدار كارآگهان * كه تا باز جويند كار جهان

به كار آگهان گفت راز از نخست * ز لشكر همى كرد بايد درست

كه با او يكى اند لشكر بجنگ * و گر گردد اين كار ما با درنگ

دگر آنك بهرام در قبلگاه * بود بيشتر گر ميان سپاه

چگونه نشيند بهنگام بار * برفتن كند هيچ راى شكار

برفتند كارآگهان از درش * نبود آگه از كار و ز لشكرش

چو رفتند و ديدند و باز آمدند * نهانى بر او فراز آمدند

كه لشكر بهر كار با او يكيست * اگر نامدارست و گر كودكيست

هرانگه كه لشكر براند به راه * بود يك زمان در ميان سپاه

زمانى شود بر سوى ميمنه * گهى بر چپ و گاه سوى بنه

همه مردم خويش دارد براز * بيگانگانشان نيايد نياز

بكردار شاهان نشيند ببار * همان در در و دشت جويد شكار

جز از رزم شاهان نراند همى * همه دفتر دمنه خواند همى

چنين گفت خسرو بدستور خويش * كه كارى درازست ما را بپيش

چو بهرام بر دشمن اسپ افكند * به دريا دل اژدها بشكند

دگر آنك آيين شاهنشهان * بياموخت از شهريار جهان

سيم كش كليله است و دمنه وزير * چون او راى زن كس ندارد دبير

ازان پس ببندوى و گستهم گفت * كه ما با غم و رنج گشتيم جفت