شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢١

[ راى زدن رستم با كىقباد ]

چو بر تخت بنشست فرخنده زو * ز گيتى يكى آفرين خاست نو

شهى بايد اكنون ز تخم كيان * بتخت كيى بر كمر بر ميان

[ شهى كو به او رنگ دارد ز مى * كه بىسر نباشد تن آدمى

نشان داد موبد مرا در زمان * يكى شاه با فرّ و بخت جوان

ز تخم فريدون يل كىقباد * كه با فرّ و برزست و با راى و داد

برستم چنين گفت فرخنده زال * كه برگير كوپال و بفراز يال

برو تازيان تا بالبرز كوه * گزين كن يكى لشكر همگروه

ابر كىقباد آفرين كن يكى * مكن پيش او بر درنگ اندكى

به دو هفته بايد كه ايدر بوى * گه و بىگه از تاختن نغنوى

بگويى كه لشكر ترا خواستند * همى تخت شاهى بياراستند

كه در خورد تاج كيان جز تو كس * نبينيم شاها تو فرياد رس

تهمتن زمين را بمژگان برُفت * كمر بر ميان بست و چون باد تفت

ز تركان طلايه بسى بد به راه * رسيد اندر ايشان يل صف پناه

بر آويخت با نامداران جنگ * يكى گرزهء گاوپيكر بچنگ

دليران توران برآويختند * سرانجام از رزم بگريختند

نهادند سر سوى افراسياب * همه دل پر از خون و ديده پر آب

بگفتند وى را همه بيش و كم * سپهبد شد از كار ايشان دژم

بفرمود تا نزد او شد قلون * ز تركان دليرى گوى پر فسون

به دو گفت بگزين ز لشكر سوار * و ز ايدر برو تا در كوهسار

دلير و خردمند و هشيار باش * بپاس اندرون نيز بيدار باش

كه ايرانيان مردمى ريمنند * همى ناگهان بر طلايه زنند

برون آمد از نزد خسرو قلون * بپيش اندرون مردم رهنمون

سر راه بر نامداران ببست * بمردان جنگى و پيلان مست

و زان روى رستم دلير و گزين * بپيمود زى شاه ايران زمين

يكى ميل ره تا بالبرز كوه * يكى جايگه ديد بُرنا شكوه

درختان بسيار و آب روان * نشستنگه مردم نوجوان

يكى تخت بنهاده نزديك آب * برو ريخته مشك ناب و گلاب

جوانى بكردار تابنده ماه * نشسته بران تخت بر سايه گاه

رده بر كشيده بسى پهلوان * برسم بزرگان كمر بر ميان

بياراسته مجلسى شاهوار * بسان بهشتى برنگ و نگار

چو ديدند مر پهلوان را به راه * پذيره شدندش از ان سايه گاه

كه ما ميزبانيم و مهمان ما * فرود آى ايدر بفرمان ما

بدان تا همه دست شادى بريم * به ياد رخ نامور مى خوريم

تهمتن بديشان چنين گفت باز * كه اى نامداران گردن فراز

مرا رفت بايد بالبرز كوه * بكارى كه بسيار دارد شكوه