شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٠٨

[ كور كردن گستهم و بندوى ، هرمزد را ]

نگون بخت را زنده بر دار كرد * دل مرد بد كار را بيدار كرد

سواران كه آيين گشسب سوار * بياورده بود از در شهريار

چو كار سپهبد بفرجام شد * ز لشكر بسى پيش بهرام شد

بسى نيز نزديك خسرو شدند * بمردانگى در جهان نو شدند

چنان شد كه از بىشبانى رمه * پراگنده گردد بروز دمه

[ كور كردن گستهم و بندوى ، هرمزد را ]

[ كور كردن گستهم و بندوى ، هرمزد را ]

چو آگاهى آمد بر شهريار * ز آيين گشسب آنك بد نامدار

ز تنگى در بار دادن ببست * نديدش كسى نيز با مى بدست

بر آمد ز آرام و ز خورد و خواب * همى بود با ديدگان پر آب

بدر بر سخن رفت چندى ز شاه * كه پرده فروهشت از بارگاه

يكى گفت بهرام شد جنگجوى * بتخت بزرگى نهادست روى

دگر گفت خسرو ز آزار شاه * همى سوى ايران گذارد سپاه

بماندند زان كار گردان شگفت * همى هر كسى راى ديگر گرفت

چو در طيسفون بر شد اين گفتگوى * ازان پادشاهى بشد رنگ و بوى

سر بندگان پر شد از درد و كين * گزيدند نفرينش بر آفرين

سپاه اندكى بد بدرگاه بر * جهان تنگ شد بر دل شاه بر

ببندوى و گستهم شد آگهى * كه تيره شد آن فرّ شاهنشهى

همه بستگان بند برداشتند * يكى را بران كار بگماشتند

كزان آگهى باز جويد كه چيست * ز جنگ آوران بر در شاه كيست

ز كار زمانه چو آگه شدند * ز فرمان بگشتند و بىره شدند

شكستند زندان و بر شد خروش * بران سان كه هامون بر آيد به جوش

به شهر اندرون هرك بد لشكرى * بماندند بيچاره زان داورى

همى رفت گستهم و بندوى پيش * زره دار با لشكر و ساز خويش

يكايك ز ديده بشستند شرم * سواران بدرگاه رفتند گرم

ز بازار پيش سپاه آمدند * دلاور بدرگاه شاه آمدند

كه گر گشت خواهيد با ما يكى * مجوييد آزرم شاه اندكى

كه هرمز بگشتست از راى و راه * ازين پس مر او را مخوانيد شاه

بباد افره او بيازيد دست * بروبر كنيد آب ايران كبست

شما را بويم اندرين پيش رو * نشانيم بر گاه او شاه نو

و گر هيچ پستى كنيد اندرين * شما را سپاريم ايران زمين

يكى گوشه‌اى بس كنيم از جهان * بيك سو خراميم با همرهان

بگفتار گستهم يك سر سپاه * گرفتند نفرين بآرام شاه

كه هرگز مبادا چنين تاجور * كجا دست يازد به خون پسر

بگفتار چون شوخ شد لشكرش * هم آنگه زدند آتش اندر درش

شدند اندر ايوان شاهنشهى * بنزديك آن تخت با فرّهى

چو تاج از سر شاه برداشتند * ز تختش نگونسار برگاشتند

نهادند پس داغ بر چشم شاه * شد آنگاه آن شمع رخشان سياه

ورا همچنان زنده بگذاشتند * ز گنج آنچ بد پاك برداشتند