شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٠٧

[ فرستادن هرمزد آيين گشسب را به جنگ بهرام و كشته شدن او ]

يكى نامه بنوشت نزديك شاه * كه اين را كجا خواستستم به راه

نبايست كردن ز زندان رها * كه اين بتّر از تخمهء اژدها

همى گفت شاه اين سخن با رهى * رهى را نبد فرّ شاهنشهى

چو آيد بفرماى تا در زمان * ببرّد بخنجر سرش بدگمان

نبشت و نهاد از برش مهر خويش * چو شد خشك همسايه را خواند پيش

فراوانش بستود و بخشيد چيز * بسى برمنش آفرين كرد نيز

به دو گفت كين نامه اندر نهان * ببر زود نزديك شاه جهان

چو پاسخ كند زود نزد من آر * نگر تا نباشى بر شهريار

ازو بستد آن نامه مرد جوان * ز رفتن پر انديشه بودش روان

همى گفت زندان و بند گران * كشيدم بدم ناچمان و چران

رهانيد يزدان ازان سختيم * ازان گرم و تيمار و بدبختيم

كنون بازگردم سوى طيسفون * به جوش آمد اندر تنم مغز و خون

زمانى همى بد بره بر نژند * پس از نامهء شاه بگشاد بند

چو آن نامهء پهلوان را بخواند * ز كار جهان در شگفتى بماند

كه اين مرد همسايه جانم بخواست * همى گفت كين مهترى را سزاست

بخونم كنون گر شتاب آمدش * مگر ياد زين بد بخواب آمدش

ببيند كنون راى خون ريختن * بياسايد از رنج و آويختن

پر انديشهء دل ز ره بازگشت * چنان بد كه با باد انباز گشت

چو نزديك آن نامور شد ز راه * كسى را نديد اندر ان بارگاه

نشسته بخيمه در آيين گشسب * نه كهتر نه ياور نه شمشير و اسب

دلش پر ز انديشهء شهريار * نگر تا چه پيش آردش روزگار

چو همسايه آمد بخيمه درون * بدانست كو دست يازد به خون

بشمشير زد دست خونخوار مرد * جهانجوى چندى برو لابه كرد

به دو گفت كاى مرد گم كرده راه * نه من خواستم رفته جانت ز شاه

چنين داد پاسخ كه گر خواستى * چه كردم كه بد كردن آراستى

بزد گردن مهتر نامدار * سر آمد به دو بزم و هم كارزار

ز خيمه بياورد بيرون سرش * كه آگه نبد زان سخن لشكرش

مبادا كه تنها بود نامجوى * بويژه كه دارد سوى جنگ روى

چو از خون آن كشته بدنام شد * همى تاخت تا پيش بهرام شد

به دو گفت اينك سر دشمنت * كجا بد سگاليده بد بر تنت

كه با لشكر آمد همى پيش تو * نبد آگه از راى كم بيش تو

بپرسيد بهرام كين مرد كيست * بدين سر بگيتى كه خواهد گريست

به دو گفت آيين گشسب سوار * كه آمد بجنگ از در شهريار

به دو گفت بهرام كين پارسا * بدان رفته بود از در پادشا

كه با شاه ما را دهد آشتى * بخواب اندرون سرش برداشتى

تو بادافره يا بى اكنون ز من * كه بر تو بگريند زار انجمن

بفرمود دارى زدن بر درش * نظاره بران لشكر و كشورش