شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٠٥

[ فرستادن هرمزد آيين گشسب را به جنگ بهرام و كشته شدن او ]

نداد آن سر پر بها رايگان * همى تاخت تا آذرابادگان

چو آگاهى آمد بهر مهترى * كه بد مرزبان و سر كشورى

كه خسرو بيازرد از شهريار * برفتست با خوار مايه سوار

بپرسش گرفتند گردنكشان * بجايى كه بود از گرامى نشان

چو بادان پيروز و چون شيرزيل * كه با داد بودند و با زور پيل

چو شيران و وستوى يزدان پرست * ز عمان چو خنجست و چون پيل مست

ز كرمان چو بيورد گرد و سوار * ز شيراز چون سام اسفنديار

يكايك بخسرو نهادند روى * سپاه و سپهبد همه شاهجوى

همى گفت هر كس كه اى پور شاه * ترا زيبد اين تاج و تخت و كلاه

از ايران و از دشت نيزه وران * ز خنجرگزاران و جنگى سران

نگر تا ندارى هراس از گزند * بزى شاد و آرام و دل ارجمند

زمانى بنخچير تازيم اسب * زمانى نوان پيش آذر گشسب

برسم نياكان نيايش كنيم * روان را بيزدان نمايش كنيم

گر از شهر ايران چو سيصد هزار * گزند ترا بر نشيند سوار

همه پيش تو تن بكشتن دهيم * سپاسى بران كشتگان بر نهيم

بديشان چنين گفت خسرو كه من * پر از بيمم از شاه و آن انجمن

اگر پيش آذر گشسب اين سران * بيايند و سوگندهاى گران

خورند و مرا يك سر ايمن كنند * كه پيمان من زان سپس نشكنند

بباشم بدين مرز با ايمنى * نترسم ز پيكار آهرمنى

يلان چون شنيدند گفتار اوى * همه سوى آذر نهادند روى

بخوردند سوگند زان سان كه خواست * كه مهر تو با ديده داريم راست

چو ايمن شد از نامداران نهان * ز هر سو بر افگند كار آگهان

[ بفرمان خسرو سواران دلير * بدرگاه رفتند برسان شير ]

كه تا از گريزش چه گويد پدر * مگر چارهء نو بسازد دگر

چو بشنيد هرمز كه خسرو برفت * هم اندر زمان كس فرستاد تفت

چو گستهم و بند وى را كرد بند * بزندان فرستاد ناسودمند

كجا هر دو خالان خسرو بدند * بمردانگى در جهان نو بدند

جزين هرك بودند خويشان اوى * بزندان كشيدند با گفت و گوى

[ فرستادن هرمزد آيين گشسب را به جنگ بهرام و كشته شدن او ]

[ فرستادن هرمزد آيين گشسب را به جنگ بهرام و كشته شدن او ]

بآيين گشسب آن زمان شاه گفت * كه از راى دوريم و با باد جفت

چو او شد چه سازيم بهرام را * چنان بندهء خرد و بد كام را

شد آيين گشسب اندران چاره جوى * كه آن كار را چون دهد رنگ و بوى

به دو گفت كاى شاه گردن فراز * سخنهاى بهرام چون شد دراز

همه خون من جويد اندر نهان * نخستين ز من گشت خسته روان

مرا نزد او پاى كرده ببند * فرستى مگر باشدت سودمند

به دو گفت شاه اين نه كار منست * كه اين راى بد گوهر آهرمنست

سپاهى فرستم تو سالار باش * برزم اندرون دست بردار باش

نخستين فرستيش يك رهنمون * بدان تا چه بينى بسرش اندرون