شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٠٤

[ نامه نوشتن بهرام نزد هرمزد و گريختن خسرو پرويز از پيش پدر ]

پر انديشه از بلخ شد سوى روى * بخرداد فرخنده در ماه دى

همى كرد انديشه در بيش و كم * بفرمود پس تا سراى درم

بسازند و آرايشى نو كنند * درم مهر بر نام خسرو كنند

ز بازارگان آنك بد پاك مغز * سخنگوى و اندر خور كار نغز

به مهر آن در مهان ببدره درون * بفرمود بردن سوى طيسفون

بياريد پر مايه ديباى روم * كه پيكر بريشم بد و زرش بوم

بخرّيد تا آن درم نزد شاه * برند و كند مهر او را نگاه

فرستاده‌اى خواند با شرم و هوش * دلاور بسان خجسته سروش

[ نامه نوشتن بهرام نزد هرمزد و گريختن خسرو پرويز از پيش پدر ]

[ نامه نوشتن بهرام نزد هرمزد و گريختن خسرو پرويز از پيش پدر ]

يكى نامه بنوشت با باد و دم * سخن گفت هر گونه از بيش و كم

ز پرموده و لشكر ساوه شاه * ز رزمى كجا كرده بد با سپاه

و ز ان خلعتى كآمد او را ز شاه * ز مقناع و ز دوكدان سياه

چنين گفت زان پس كه هرگز بخواب * نبينم رخ شاه با جاه و آب

هر آنگه كه خسرو نشيند بتخت * پسرت آن گرانمايهء نيكبخت

بفرمان او كوه هامون كنم * بيابان ز دشمن چو جيحون كنم

همى خواست تا بر در شهريار * سر آرد مگر بىگنه روزگار

همى ياد كرد اين بنامه درون * فرستاده آمد سوى طيسفون

ببازارگان گفت مهر درم * چو هرمزد بيند بپيچد ز غم

چو خسرو نباشد ورا يار و پشت * ببيند ز من روزگار درشت

چو آزرمها بر زمين بر زنم * همى بيخ ساسان ز بن بر كنم

نه آن تخمه را كرد يزدان زمين * گه آمد كه برخيزد آن آفرين

بيامد فرستادهء نيك پى * ببغداد با نامداران رى

چو نامه بنزديك هرمز رسيد * رخش گشت زان نامه چون شنبليد

پس آگاهى آمد ز مهر درم * يكايك بران غم بيفزود غم

بپيچيد و شد بر پسر بدگمان * بگفت اين بآيين گشسب آن زمان

كه خسرو به مردى بجايى رسيد * كه از ما همى سر بخواهد كشيد

درم را همى مهر سازد بنيز * سبك داشتن بيشتر زين چه چيز

بپاسخ چنين گفت آيين گشسب * كه بىتو مبيناد ميدان و اسب

به دو گفت هرمز كه در ناگهان * مر اين شوخ را گم كنم از جهان

نهانى يكى مرد را خواندند * شب تيره با شاه بنشاندند

به دو گفت هرمزد فرمان گزين * ز خسرو بپرداز روى زمين

چنين داد پاسخ كه ايدون كنم * بافسون ز دل مهر بيرون كنم

كنون زهر فرمايد از گنج شاه * چو او مست گردد شبان سياه

كنم زهر با مى بجام اندرون * ازان به كجا دست يازم به خون

ازين ساختن حاجب آگاه شد * برو خواب و آرام كوتاه شد

بيامد دوان پيش خسرو بگفت * همه رازها برگشاد از نهفت

چو بشنيد خسرو كه شاه جهان * همى كشتن او سگالد نهان

شب تيره از طيسفون در كشيد * تو گفتى كه گشت از جهان ناپديد