شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٠٣

[ ميخ درم زدن بهرام به نامه خسرو پرويز ]

ز هرمز چنين باشد اندر خبر * برادرت را شاه ايران شمر

بتاج كيى گر ننازد همى * چرا خلعت از دوك سازد همى

سخن بس كن از هرمز ترك زاد * كه اندر زمانه مباد آن نژاد

گر از كىقباد اندر آرى شمار * برين تخمه بر ساليان صد هزار

كه با تاج بودند بر تخت زر * سر آمد كنون نام ايشان مبر

ز پرويز خسرو مينديش نيز * كزو ياد كردن ياد كردن نيرزد به چيز

بدرگاه او هرك ويژه‌ترند * برادرت را كهتر و چاكرند

چو بهرام گويد بران كهتران * ببندند پايش ببند گران

به دو گرديه گفت كاى ديو ساز * همى ديوتان دام سازد براز

مكن بر تن و جان ما بر ستم * كه از تو ببينم همى باد و دم

پدر مرزبان بود ما را برى * تو افگندى اين جستن تخت پى

چو بهرام را دل به جوش آورى * تبار مرا در خروش آورى

شود رنج اين تخمهء ما بباد * بگفتار تو كهتر بد نژاد

كنون راهبر باش بهرام را * پر آشوب كن بزم و آرام را

بگفت اين و گريان سوى خانه شد * بدل با برادر چو بيگانه شد

همى گفت هر كس كه اين پاك زن * سخن گوى و روشن دل و راى زن

تو گويى كه گفتارش از دفترست * بدانش ز جاماسب نامىترست

چو بهرام را آن نيامد پسند * همى بود ز آواز خواهر نژند

دل تيره انديشهء ديرياب * همى تخت شاهى نمودش بخواب

چنين گفت پس كين سراى سپنج * نيابند جويندگان جز برنج

بفرمود تا خوان بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

برامشگرى گفت كامروز رود * بياراى با پهلوانى سرود

نخوانيم جز نامهء هفتخوان * برين مىگساريم لختى بخوان

كه چون شد برويين دز اسفنديار * چه بازى نمود اندران روزگار

بخوردند بر ياد او چند مى * كه آباد بادا برو بوم رى

كزان بوم خيزد سپهبد چو تو * فزون آفريناد ايزد چو تو

پراگنده گشتند چون تيره شد * سر ميگساران ز مى خيره شد

[ ميخ درم زدن بهرام به نامه خسرو پرويز ]

[ ميخ درم زدن بهرام به نامه خسرو پرويز ]

چو برزد سنان آفتاب بلند * شب تيره گشت از درفشش نژند

سپهدار بهرام گرد سترگ * بفرمود تا شد دبير بزرگ

بخاقان يكى نامه ارتنگ وار * نبشتند پر بوى و رنگ و نگار

بپوزش كنان گفت هستم به درد * دلى پر پشيمانى و باد سرد

ازين پس من آن بوم و مرز ترا * نگه دارم از بهر ارز ترا

اگر بر جهان پاك مهتر شوم * ترا همچو كهتر برادر شوم

تو بايد كه دل را بشويى ز كين * ندارى جدا بوم ايران ز چين

چو پردخته شد زين دگر ساز كرد * در گنج گرد آمده باز كرد

سپه را درم داد و اسب و رهى * نهانى همى جست جاى مهى

ز لشكر يكى پهلوان برگزيد * كه سالار بوم خراسان سزيد