شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٠٢

[ سگالش نمودن بهرام با سرداران از پادشاهى خود و پند دادن او را گرديه خواهر خويش ]

گزين كرد ز ايران ده و دو هزار * جهانگير و برگستوانور سوار

رهانيد از بند كاؤس را * همان گيو و گودرز و هم طوس را

همان شاه پيروز چون كشته شد * بايرانيان كار برگشته شد

دلاور شد از كار آن خوشنواز * بآرام بنشست بر تخت ناز

چو فرزند قارن بشد سوفزاى * كه آوردگاه مهى باز جاى

ز پيروزى او چو آمد نشان * ز ايران برفتند گردنكشان

كه به روى بشاهى كنند آفرين * شود كهترى شهريار زمين

بايرانيان گفت كين ناسزاست * بزرگى و تاج از پى پادشاست

قباد ار چه خردست گردد بزرگ * نياريم در بيشهء شير گرگ

چو خواهى كه شاهى كنى بىنژاد * همه دوده را داد خواهى بباد

قباد آن زمان چون به مردى رسيد * سر سو فزاى از در تاج ديد

بگفتار بد گوهرانش بكشت * كجا بود در پادشاهيش پشت

و ز ان پس ببستند پاى قباد * دلاور سوارى گوى كى نژاد

بزرجمهر دادش يكى پر هنر * كه كين پدر باز خواهد مگر

نگه كرد زرمهر كس را نديد * كه با تاج بر تخت شاهى سزيد

چو بر شاه افگند زرمهر مهر * برو آفرين خواند گردان سپهر

ازو بند برداشت تا كار خويش * بجويد كند تيز بازار خويش

كس از بندگان تاج هرگز نجست * وگر چند بودى نژادش درست

ز تركان يكى هرگز نجست * بيامد كه جويد نگين و كلاه

چنان خواست روشن جهان آفرين * كه او نيست گردد بايران زمين

ترا آرزو تخت شاهنشهى * چرا كرد زان پس كه بودى رهى

همى برجهاند يلان سينه اسب * كه تا من ز بهرام پور گشسب

بنو در جهان شهريارى كنم * تن خويش را يادگارى كنم

خردمند شاهى چو نوشين روان * بهرمز بدى روز پيرى جوان

بزرگان كشور ورا ياورند * اگر ياورانند گر كهترند

بايران سوارست سيصد هزار * همه پهلوان و همه نامدار

همه يك بيك شاه را بنده‌اند * بفرمان و رايش سر افگنده‌اند

شهنشاه گيتى ترا برگزيد * چنان كز ره نامداران سزيد

نياگانت را همچنين نام داد * بفرجام بر دشمنان كام داد

تو پاداش آن نيكويى بد كنى * چنان دان كه بد با تن خود كنى

مكن آز را بر خرد پادشا * كه دانا نخواند ترا پارسا

اگر من زنم پند مردان دهم * ببسيار سال از برادر كهم

مده كار كرد نياكان بباد * مبادا كه پند من آيدت ياد

همه انجمن ماند زو در شگفت * سپهدار لب را بدندان گرفت

بدانست كو راست گويد همى * جز از راه نيكى نجويد همى

يلان سينه گفت اى گرانمايه زن * تو در انجمن راى شاهان مزن

كه هرمز بدين چندگه بگذرد * ز تخت مهى پهلوان بر خورد