شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٢٠٠

[ سگالش نمودن بهرام با سرداران از پادشاهى خود و پند دادن او را گرديه خواهر خويش ]

بران انجمن شد سرى پر سخن * زبان پر ز گفتارهاى كهن

برادر چو آواز خواهر شنيد * ز گفتار و پاسخ فرو آرميد

چنان هم ز گفتار ايرانيان * بماندند يك سر ز بيم زيان

چنين گفت پس گرديه با سپاه * كه اى نامداران جوينده راه

ز گفتار خامش چرا مانديد * چنين از جگر خون برافشانديد

ز ايران سرانيد و جنگ آوران * خردمند و دانا و افسونگران

چه بينيد يك سر به كار اندرون * چه بازى نهيد اندرين دشت خون

چنين گفت ايزد گشسب سوار * كه اى از گرانمايگان يادگار

زبانهاى ما گر شود تيغ تيز * ز درياى راى تو گيرد گريز

همه كارهاى شما ايزديست * ز مردىّ و ز دانش و بخرديست

نبايد كه راى پلنگ آوريم * كه با هر كسى راى جنگ آوريم

مجوييد ازين پس كس از من سخن * كزين باره‌ام پاسخ آمد ببن

اگر جنگ سازيد يارى كنيم * بپيش سواران سوارى كنيم

چو خشنود باشد ز من پهلوان * بر آنم كه جاويد مانم جوان

چو بهرام بشنيد گفتار اوى * ميانجى همى ديد كردار اوى

از ان پس يلان سينه را ديد و گفت * كه اكنون چه دارى سخن در نهفت

يلان سينه گفت اى سپهدار گرد * هر ان كس كه او راه يزدان سپرد

چو پيروزى و فرهى يابد اوى * بسوى بدى هيچ نشتابد اوى

كه آن آفرين باز نفرين شود * وزو چرخ گردنده پر كين شود

چو يزدان ترا فرّهى داد و بخت * همه لشكر و گنج با تاج و تخت

ازو گر پذيرى بافزون شود * دل از ناسپاسى پر از خون شود

از ان پس ببهرام بهرام گفت * كه اى با خرد يار و با راى جفت

چه گويى كزين جستن تخت و گنج * بزرگيست فرجام گر درد و رنج

بخنديد بهرام ازان داورى * ازان پس برانداخت انگشترى

به دو گفت چندانك اين در هوا * بماند شود بنده‌اى پادشا

به دو گفت كين را مپندار خرد * كه ديهيم را خرد نتوان شمرد

چنين گفت زان پس بپيدا گشسب * كه اى تيغ زن شير تا زنده اسب

چه بينى چه گويى بدين كار ما * بود گاه شاهى سزاوار ما

چنين گفت پيدا گشسب سوار * كه اى از يلان جهان يادگار

يكى موبدى داستان زد برين * كه هر كس كه دانا بد و پيش بين

اگر پادشاهى كند يك زمان * روانش بپرّد سوى آسمان

به از بنده بودن بسال دراز * بگنج جهاندار بردن نياز

چنين گفت پس با دبير بزرگ * كه بگشاى لب را تو اى پير گرگ

دبير بزرگ آن زمان لب ببست * بانبوه انديشه اندر نشست

ازان پس چنين گفت بهرام را * كه هر كس كه جويا بود كام را

چو در خور بجويد بيابد همان * درازست و يازنده دست زمان

ز چيزى كه بخشش كند دادگر * چنان دان كه كوشش بيايد ببر