شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩٩

[ سگالش نمودن بهرام با سرداران از پادشاهى خود و پند دادن او را گرديه خواهر خويش ]

اگر نيز بهرام پور گشسب * بران خاك درگاه بگذارد اسب

ز بهرام مه مغز بادامه پوست * نه آن كم بها را كه بهرام ازوست

سپهبد چو گفتار ايشان شنيد * دل لشكر از تاجور خسته ديد

بلشكر چنين گفت پس پهلوان * كه بيدار باشيد و روشن روان

كه خرّاد برزين بر شهريار * سخنهاى پوشيده كرد آشكار

كنون يك بيك چارهء جان كنيد * همه با من امروز پيمان كنيد

مگر كس فرستم ز لشكر به راه * كه دارند ما را ز لشكر نگاه

و گر نه مرا روز برگشته گير * سپه را يكايك همه كشته گير

بگفت اين و خودساز ديگر گرفت * نگه كن كنون تا بمانى شگفت

پراگند برگرد كشور سوار * بدان تا مگر نامهء شهريار

بيايد بنزديك ايرانيان * ببندند پيكار و كين را ميان

برين نيز بگذشت يك روزگار * نخواندند كس نامهء شهريار

[ سگالش نمودن بهرام با سرداران از پادشاهى خود و پند دادن او را گرديه خواهر خويش ]

[ سگالش نمودن بهرام با سرداران از پادشاهى خود و پند دادن او را گرديه خواهر خويش ]

ازان پس گرانمايگان را بخواند * بسى رازها پيش ايشان براند

چو همدان گشسب و دبير بزرگ * يلان سينه آن نامدار سترگ

چو بهرام گرد آن سياوش نژاد * چو پيدا گشسب آن خردمند و راد

همى راى زد با چنين مهتران * كه بودند شيران كنداوران

چنين گفت پس پهلوان سپاه * بدان لشكر تيز گم كرده راه

كه اى نامداران گردن فراز * براى شما هر كسى را نياز

ز ما مهتر آزرده شد بىگناه * چنين سر بپيچيد ز آيين و راه

چه سازيد و درمان اين كار چيست * نبايد كه بر خسته بايد گريست

هر آن كس كه پوشيد درد از پزشك * ز مژگان فرو ريخت خونين سرشك

ز دانندگان گر بپوشيم راز * شود كار آسان بما بر دراز

كنون دردمنديم اندر جهان * بداننده گوييم يك سر نهان

برفتيم ز ايران چنين كينه خواه * بدين مايه لشكر بفرمان شاه

ازين بيش لشكر نبيند كسى * و گر چند ماند بگيتى بسى

چو پرمودهء گرد با ساده شاه * اگر سوى ايران كشيدى سپاه

نيرزيد ايران بيك مهره موم * و زان پس همى داشت آهنگ روم

بپرموده و ساوه شاه آن رسيد * كه كس در جهان آن شگفتى نديد

اگر چه فراوان كشيديم رنج * نه رويشان پيل مانديم زان پس نه گنج

بنوّى يكى گنج بنهاد شاه * توانگر شد آشفته شد بر سپاه

كنون چارهء دام او چون كنيم * كه آسان سر از بند بيرون كنيم

شهنشاه را كارها ساختست * وزين چاره بىرنج پرداختست

شما هر يكى چارهء جان كنيد * بدين خستگى تا چه درمان كنيد

من از راز پردخته كردم دلم * ز تيمار جان را همى بگسلم

پس پردهء نامور پهلوان * يكى خواهرش بود روشن روان

خردمند را گرديه نام بود * دلارام و انجام بهرام بود

چو از پرده گفت برادر شنيد * بر آشفت و ز كين دلش بر دميد