شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩٨

[ آگه دادن خراد برزين هرمزد را از كار بهرام چوبينه ]

زيانى كه بودش همه باز داد * هم از گنج خويشش بسى ساز داد

به دو گفت زان پس كه تو ساز خويش * بژرفى نگه دار و مگريز بيش

[ آگه دادن خراد برزين هرمزد را از كار بهرام چوبينه ]

[ آگه دادن خراد برزين هرمزد را از كار بهرام چوبينه ]

وزين روى خرّاد برزين نهان * همى تاخت تا نزد شاه جهان

همه گفتنيها به دو باز گفت * همه رازها برگشاد از نهفت

چنين تا ازان بيشه و مرغزار * يكايك همى گفت با شهريار

و زان رفتن گور و آن راه تنگ * ز آرام بهرام و چندين درنگ

و زان رفتن كاخ گوهر نگار * پرستندگان و زن تاج دار

يكايك بگفت آن كجا ديده بود * دگر هرچ از كار پرسيده بود

ازان تاجور ماند اندر شگفت * سخن هرچ بشنيد در دل گرفت

چو گفتار موبد به ياد آمدش * ز دل بر يكى سرد باد آمدش

همان نيز گفتار آن فال گوى * كه گفت او بپيچد ز تخت تو روى

سبك موبد موبدان را بخواند * بران جاى خراد برزين نشاند

بخرّاد برزين چنين گفت شاه * كه بگشاى لب تا چه ديدى به راه

بفرمان هرمز زبان برگشاد * سخنها يكايك همه كرد ياد

به دو شاه گفت اين چه شايد بدن * همه داستانها ببايد زدن

كه در بيشه گورى بود رهنماى * ميان بيابان بىبر سراى

بر تخت زرين يكى تاج دار * پرستار پيش اندرون شاهوار

بكردار خوابيست اين داستان * كه بر خواند از گفتهء باستان

چنين گفت موبد بشاه جهان * كه آن گور ديوى بود در نهان

چو بهرام را خواند از راستى * پديد آمد اندر دلش كاستى

همان كاخ جادوستانى شناس * بدان تخت جادو زنى ناسپاس

كه بهرام را آن سترگى نمود * چنان تاج و تخت بزرگى نمود

چو برگشت ازو پر منش گشت و مست * چنان دان كه هرگز نيايد بدست

كنون چاره‌اى كن كه تا آن سپاه * ز بلخ آورى سوى اين بارگاه

پشيمان شد از دوكدان شهريار * و ز ان پنبه و جامهء نابكار

برين بر نيامد بسى روزگار * كه آمد كس از پهلوان سوار

يكى سلّه پر خنجرى داشته * يكايك سر تيغ برگاشته

بياورد و بنهاد در پيش شاه * همى كرد شاه اندر آهن نگاه

بفرمود تا تيغها بشكنند * در ان سلّهء نابكار افگنند

فرستاد نزديك بهرام باز * سخنهاى پيكار و رزم دراز

به دو نيمه كرده نهاده بجاى * پر انديشه شد مرد برگشته راى

فرستاد و ايرانيان را بخواند * همه گرد آن سلّه اندر نشاند

چنين گفت كين هديهء شهريار * ببينيد و اين را مداريد خوار

پر انديشه شد لشكر از كار شاه * بگفتار آن پهلوان سپاه

كه يك روزمان هديهء شهريار * بود دوك و آن جامهء پر نگار

شكسته دگر باره خنجر بود * ز زخم و ز دشنام بتّر بود

چنين شاه برگاه هرگز مباد * نه آن كس كه گيرد ازو نيز ياد