شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩٧

[ گرفتن بهرام چوبينه ، آيين پادشاهى ]

نهادند خوان گرد باغ اندرون * خورش ساختند از گمانى فزون

چو نان خورده شد اسب گردنكشان * ببردند پويان بجاى نشان

بدان زن چو برگشت بهرام گفت * كه با تاج تو مشترى باد جفت

به دو گفت پيروزگر باش زن * هميشه شكيبا دل و راى زن

چو بهرام زان كاخ آمد برون * تو گفتى بباريد از چشم خون

منش را دگر كرد و پاسخ دگر * تو گفتى بپروين بر آورد سر

بيامد هم اندر پى نرّه گور * سپهبد پس اندر همى راند بور

چنين تا ازان بيشه آمد برون * همى بود بهرام را رهنمون

به شهر اندر آمد ز نخچيرگاه * ازان كار بگشاد لب بر سپاه

نگه كرد خرّاد برزين بدوى * چنين گفت كاى مهتر راست‌گوى

بنخچيرگاه اين شگفتى چه بود * كه آن كس نديد و نه هرگز شنود

ورا پهلوان هيچ پاسخ نداد * دژم بود سر سوى ايوان نهاد

[ گرفتن بهرام چوبينه ، آيين پادشاهى ]

[ گرفتن بهرام چوبينه ، آيين پادشاهى ]

دگر روز چون سيمگون گشت راغ * پديد آمد آن زرد رخشان چراغ

بگسترد فرشى ز ديباى چين * تو گفتى مگر آسمان شد زمين

همه كاخ كرسىء زرين نهاد * ز ديباى زربفت بالين نهاد

نهادند زرين يكى زيرگاه * نشسته برو پهلوان سپاه

نشستى بياراست شاهنشهى * نهاده بسر بر كلاه مهى

نگه كرد كارش دبير بزرگ * بدانست كو شد دلير و سترگ

چو نزديك خرّاد برزين رسيد * بگفت آنچ دانست و ديد و شنيد

چو خرّاد برزين شنيد اين سخن * بدانست كان رنجها شد كهن

چنين گفت پس با گرامى دبير * كه كارى چنين بر دل آسان مگير

نبايد گشاد اندرين كار لب * بر شاه بايد شدن تيره شب

چو بهرام را دل پر از تاج گشت * همان تخت زير اندرش عاج گشت

زدند اندران كار هر گونه راى * همه چاره از رفتن آمد بجاى

چو رنگ گريز اندر آميختند * شب تيره از بلخ بگريختند

سپهبد چو آگه شد از كارشان * ز روشن روانهاى بيدارشان

يلان سينه را گفت با صد سوار * بتاز از پس اين دو ناهوشيار

بيامد از آنجا بكردار گرد * ابا او دليران روز نبرد

همى راند تا در دبير بزرگ * رسيد و بر آشفت برسان گرگ

ازو چيز بستد همه هرچ داشت * ببند گرانش ز ره بازگاشت

بنزديك بهرام بردش ز راه * بدان تا كند بىگنه را تباه

به دو گفت بهرام كاى ديوساز * چرا رفتى از پيش من بىجواز

چنين داد پاسخ كه اى پهلوان * مرا كرد خرّاد برزين نوان

همى گفت كايدر بدن روى نيست * درنگ تو جز كام بدگوى نيست

مرا و ترا بيم كشتن بود * ز ايدر مگر بازگشتن بود

چو بهرام را پهلوان سپاه * ببردند آب اندران بارگاه

به دو گفت بهرام شايد بدن * بنيك و ببد راى بايد زدن