شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩٦

[ اندر ديدن بهرام چوبينه ، بخت خود را ]

به دو گفت بهرام كين خود مگوى * كه از شاه گيرد سپاه آبروى

همه سر بسر بندگان وييم * دهنده‌ست و خواهندگان وييم

چنين يافت پاسخ ز ايرانيان * كه ما خود نبنديم زين پس ميان

بايران كس او را نخوانيم شاه * نه بهرام را پهلوان سپاه

بگفتند و ز پيش بيرون شدند * ز كاخ همايون بهامون شدند

سپهبد سپه را همى داد پند * همى داشت با پند لب را ببند

[ اندر ديدن بهرام چوبينه ، بخت خود را ]

[ اندر ديدن بهرام چوبينه ، بخت خود را ]

چنين تا دو هفته برين برگذشت * سپهبد ز ايوان بيامد بدشت

يكى بيشه پيش آمدش پر درخت * سزاوار ميخوارهء نيكبخت

يكى گور ديد اندر ان مرغزار * كزان خوبتر كس نبيند نگار

پس اندر همى راند بهرام نرم * برو بارگى را نكرد ايچ گرم

بدان بيشه در جاى نخچير گاه * بپيش اندر آمد يكى تنگ راه

ز تنگى چو گور ژيان برگذشت * بيابان پديد آمد و راغ و دشت

گرازنده بهرام و تازنده گور * ز گرماى آن دشت تفسيده هور

ازان دشت بهرام يل بنگريد * يكى كاخ پر مايه آمد پديد

بران كاخ بنهاد بهرام روى * همان گور پيش اندرون راه جوى

همى راند تا پيش آن كاخ اسب * پس گور پيش او بود ايزد گشسب

عنان تگاور به دو داد و گفت * كه با تو هميشه خرد باد جفت

پياده ز دهليز كاخ اندرون * همى رفت بهرام بىرهنمون

زمانى بدر بود ايزد گشسب * گرفته بدست آن گرانمايه اسب

يلان سينه آمد پس او دوان * بر اسب تگاور ببسته ميان

به دو گفت ايزد گشسب دلير * كه اى پر هنر نامبردار شير

ببين تا كجا رفت سالار ما * سپهبد يل نامبردار ما

يلان سينه در كاخ بنهاد روى * دلى پر ز انديشه سالار جوى

يكى طاق و ايوان فرخنده ديد * كزان سان بايران نه ديد و شنيد

نهاده بايوان او تخت زر * نشانده بهر پايه‌اى در گهر

بران تخت فرشى ز ديباى روم * همه پيكرش گوهر و زرّ بوم

نشسته بروبر زنى تاج دار * به بالا چو سرو و برخ چون بهار

بر تخت زرين يكى زيرگاه * نشسته برو پهلوان سپاه

فراوان پرستنده بر گرد تخت * بتان پرى روى بيدار بخت

چو آن زن يلان سينه را ديد گفت * پرستنده‌اى را كه اى خوب جفت

برو تيز و آن شير دل را بگوى * كه ايدر ترا آمدن نيست روى

همى باش نزديك ياران خويش * هم اكنون بيايدت بهرام پيش

بدين سان پيامش ز بهرام ده * دلش را به برگشتن آرام ده

همانگه پرستنده‌گان را به راه * ز ايوان بر افگند نزد سپاه

كه تا اسب گردان به آخر برند * پر آگند زينها همه بشمرند

در باغ بگشاد پاليزبان * بفرمان آن تازه رخ ميزبان

بيامد يكى مرد مهتر پرست * بباغ از پى و واژ و برسم بدست