شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩٥

[ فرستادن هرمزد ، دوكدان و جامهء زنان نزد بهرام چوبينه ]

ره پهلوانان نسازى همى * سرت به آسمان برفرازى همى

كنون خلعت آمد سزاوار تو * پسنديده و در خور كار تو

چو بنهاد بر نامه بر مهر شاه * بفرمود تا دوكدانى سياه

بيارند با دوك و پنبه دروى * نهاده بسى ناسزا رنگ و بوى

هم از شعر پيراهن لاژورد * يكى سرخ مقناع و شلوار زرد

فرستادهء پر منش برگزيد * كه آن خلعت ناسزا را سزيد

به دو گفت كاين پيش بهرام بر * بگو اى سبك مايهء بىهنر

تو خاقان چين را ببندى همى * گزند بزرگان پسندى همى

ز تختى كه هستى فرود آرمت * ازين پس بكس نيز نشمارمت

فرستاده با خلعت آمد چو باد * شنيده سخنها همه كرد ياد

چو بهرام با نامه خلعت بديد * شكيبايى و خامشى برگزيد

همى گفت كينست پاداش من * چنين از پى شاه پرخاش من

چنين بد ز انديشهء شاه نيست * جز از ناسزا گفت بدخواه نيست

[ كه خلعت ازين سان فرستد به من * بدان تا ببينند هر انجمن ]

جهاندار بر بندگان پادشاست * اگر مر مرا خوار گيرد رواست

گمانى نبردم كه نزديك شاه * بدانديشگان تيز يابند راه

[ و ليكن چو هرمز مرا خوار كرد * بگفتار آهرمنان كار كرد ]

[ ز شاه جهان اين چنين كار كرد * نزيبد بپيش خردمند مرد ]

ازان پس كه با خوار مايه سپاه * بتندى برفتم ز درگاه شاه

همه ديده‌اند آنچ من كرده‌ام * غم و رنج و سختى كه من برده‌ام

چو پاداش آن رنج خوارى بود * گر از بخت ناسازگارى بود

بيزدان بنالم ز گردان سپهر * كه از من چنين پاك بگسست مهر

ز دادار نيكى دهش ياد كرد * بپوشيد پس جامه سرخ و زرد

بپيش اندرون دوكدان سياه * نهاده هر آنچش فرستاده شاه

بفرمود تا هرك بود از مهان * از ان نامداران شاه جهان

ز لشكر برفتند نزديك اوى * پر انديشه بد جان تاريك اوى

چو رفتند و ديدند پير و جوان * بران گونه آن پوشش پهلوان

بماندند زان كار يك سر شگفت * دل هر كس انديشه‌اى بر گرفت

چنين گفت پس پهلوان با سپاه * كه خلعت بدين سان فرستاد شاه

جهاندار شاهست و ما بنده‌ايم * دل و جان به مهر وى آگنده‌ايم

چه بينيد بينندگان اندرين * چه گوييم با شهريار زمين

بپاسخ گشادند يك سر زبان * كه اى نامور پر هنر پهلوان

چو ارج تو اينست نزديك شاه * سگانند بر بارگاهش سپاه

نگر تا چه گفت آن خردمند پير * به رى چون دلش تنگ شد ز اردشير

[ سرى پر ز كينه دلى پر ز درد * زبان و روان پر ز گفتار سرد ]

[ بيامد دمان تا باصطخر پارس * كه اصطخر بد بر زمين فخر پارس ]

كه بيزارم از تخت و ز تاج شاه * چو نيك و بد من ندارد نگاه