شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩٤

[ فرستادن هرمزد ، دوكدان و جامهء زنان نزد بهرام چوبينه ]

دگر آنك چون گوشوارش به كار * بيامد مگر شد يكى شهريار

همه رنج او سر بسر باد گشت * همه داد دادنش بيداد گشت

بگفت اين و پرموده را پيش خواند * بران نامور پيشگاهش نشاند

ببودند و خوردند تا شب ز راه * بيفشاند آن تيره زلف سياه

بخاقان چين گفت كز بهر من * بسى رنج ديدى تو از شهر من

نشسته بيازيد و دستش گرفت * ازو ماند پرموده اندر شگفت

به دو گفت سوگند ما تازه كن * همان كار بر ديگر اندازه كن

بخوردند سوگندهاى گران * بيزدان پاك و بجان سران

كه از شاه خاقان نپيچد بدل * ندارد بكارى ورا دلگسل

بگاه و بتاج و بخورشيد و ماه * بآذر گشسب و بآذر پناه

بيزدان كه او برتر از برتريست * نگارندهء زهره و مشتريست

كه چون بازگردى نپيچى ز من * نه از نامداران اين انجمن

بگفتند و ز جاى برخاستند * سوى خوابگه رفتن آراستند

چو برزد سر از كوه زرد آفتاب * سر تاج داران بر آمد ز خواب

يكى خلعت آراسته بود شاه * ز زرّين و سيمين و اسب و كلاه

بنزديك خاقان فرستاد شاه * دو منزل همى رفت با او به راه

سه ديگر نپيمود راه دراز * درودش فرستاد و زو گشت باز

چو آگاهى آمد سوى پهلوان * ازان خلعت شهريار جهان

ز خاقان چينى كه از نزد شاه * چنان شاد برگشت و آمد به راه

پذيره شدش پهلوان سوار * از ايران هر آن كس كه بد نامدار

علف ساخت جايى كه او برگذشت * به شهر و ده و منزل و كوه دشت

همى تاخت پوزش كنان پيش اوى * پر از شرم جان بدانديش اوى

چو پرموده را ديد كرد آفرين * ازو سر بپيچيد خاقان چين

نپذيرفت ازو هرچ آورده بود * علف بود اگر بدره و برده بود

همى راند بهرام با او به راه * نكرد ايچ خاقان به دو بر نگاه

بدين گونه بر تا سه منزل براند * كه يك روز پرموده او را نخواند

چهارم فرستاد خاقان كسى * كه برگرد چون رنج ديدى بسى

چو بشنيد بهرام برگشت ازوى * بتندى سوى بلخ بنهاد روى

همى بود در بلخ چندى دژم * ز كرده پشيمان و دل پر ز غم

[ فرستادن هرمزد ، دوكدان و جامهء زنان نزد بهرام چوبينه ]

[ فرستادن هرمزد ، دوكدان و جامهء زنان نزد بهرام چوبينه ]

جهاندار زو هم نه خشنود بود * ز تيزى روانش پر از دود بود

از آزار خاقان چينى نخست * كه بهرام آزار او را بجست

دگر آنك چيزى كه فرمان نبود * ببر داشتن چون دليرى نمود

يكى نامه بنوشت پس شهريار * ببهرام كاى ديو ناسازگار

ندانى همى خويشتن را تو باز * چنين از بزرگان شدى بىنياز

هنرها ز يزدان نبينى همى * بچرخ فلك برنشينى همى

ز فرمان من سر بپيچيده‌اى * دگر گونه كارى بسيجيده‌اى

نيايد همى يادت از رنج من * سپاه من و كوشش و گنج من