شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩١

[ خشم گرفتن بهرام چوبينه بر پرموده ]

بهنگام پدرود كردنش گفت * كه آزار دارى ز من در نهفت

گرت هست با شاه ايران مگوى * نيايد ترا نزد او آب روى

به دو گفت خاقان كه ما را گله * ز بختست و كردم بيزدان يله

نه من زان شمارم كه از هر كسى * سخنها همى راند خواهم بسى

اگر شهريار تو زين آگهى * نيابد نزيبد بروبر مهى

مرا بند گردون گردنده كرد * نگويم كه با من بدى بنده كرد

ز گفتار او گشت بهرام زرد * بپيچيد و خشم از دليرى بخورد

چنين داد پاسخ كه آمد نشان * ز گفتار آن مهتر سركشان

كه تخم بدى تا توانى مكار * چو كارى برت بر دهد روزگار

به دو گفت بهرام كاى نامجوى * سخنها چنين تا توانى مگوى

چرا من به تو دل بياراستم * ز گيتى ترا نيكويى خواستم

ز تو نامه كردم بشاه جهان * همى زشت تو داشتم در نهان

به دو گفت خاقان كه آن بد گذشت * گذشته سخنها همه باد گشت

و ليكن چو در جنگ خوارى بود * گه آشتى بردبارى بود

ترا خشم با آشتى گر يكيست * خرد بىگمان نزد تو اندكيست

چو سالار راه خداوند خويش * بگيرد نيفتد بهر كار پيش

همان راه يزدان ببايد سپرد * ز دل تيرگيها ببايد سترد

سخن گر نيفزايى اكنون رواست * كه آن بد كه شد گشت با باد راست

ز خاقان چو بشنيد بهرام گفت * كه پنداشتم كين بماند نهفت

كنون زان گنه گر بيايد زيان * نپوشم برو چادر پرنيان

چو آنجا رسى هرچ بايد بگوى * نه زان مر مرا كم شود آب روى

به دو گفت خاقان كه هر شهريار * كه از نيك و بد بر نگيرد شمار

ببد كردن بنده خامش بود * بر من چنان دان كه بيهش بود

چو از دور بيند ورا بد سگال * وگر نيك خواهى بود گر همال

ترا ناسزا خواند و سر سبك * و را شاه ايران و مغزى تنك

بجوشيد بهرام و شد زرد روى * نگه كرد خرّاد برزين به روى

بترسيد زان تيز خونخوار مرد * كه او را ز باد اندر آرد بگرد

ببهرام گفت اى سزاوار گاه * بخور خشم و سر باز گردان ز راه

كه خاقان همى راست گويد سخن * تو بنيوش و انديشهء بد مكن

سخن گر نرفتى بدين گونه سرد * ترا نيستى دل پر آزار و درد

به دو گفت كين بدرگ بىهنر * بجويد همى خاك و خون پدر

به دو گفت خاقان كه اين بد مكن * بتيزى بزرگى بگردد كهن

بگيتى هر آن كس كه او چون تو بود * سرش پر ز گرد و دلش پر ز دود

همه بد سگاليد و با كس نساخت * بكژّى و نابخردى سرفراخت

همى از شهنشاه ترسانييم * سزا زو بود رنج و آسانييم

ز گردنكشان او همال منست * نه چون بنده او بدسگال منست

هشيوار و آهسته و با نژاد * بسى نامبردار دارد به ياد