شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩٠

[ خشم گرفتن بهرام چوبينه بر پرموده ]

و ز ايرانيان هرك نزديك تست * كه كردى همه راستى را درست

بدين نامه در نام ايشان ببر * ز رنجى كه بردند يابند بر

سپاه ترا مرزبانى دهم * ترا افسر و پهلوانى دهم

[ خشم گرفتن بهرام چوبينه بر پرموده ]

[ خشم گرفتن بهرام چوبينه بر پرموده ]

چو نامه بيامد بر پهلوان * دل پهلو نامور شد جوان

از ان نامه اندر شگفتى بماند * فرستاده و ايرانيان را بخواند

همان خلعت شاه پيش آوريد * برو آفرين كرد هر كس كه ديد

سخنهاى ايرانيان هرچ بود * بران نامه اندر بديشان نمود

ز گردان بر آمد يكى آفرين * كه گفتى بجنبيد روى زمين

همان نامور نامهء زينهار * كه پرموده را آمد از شهريار

بدان دز فرستاد نزديك اوى * درخشنده شد جان تاريك اوى

فرود آمد از بارهء نامدار * بسى آفرين خواند بر شهريار

همه خواسته هرچ بد در حصار * نبشتند چيزى كه آيد به كار

فرود آمد از دز سر افراز مرد * باسب نبرد اندر آمد چو گرد

همى رفت با لشكر از دز به راه * نكرد ايچ بهرام يل را نگاه

چو آن ديد بهرام ننگ آمدش * وگر چند شاهى بچنگ آمدش

فرستاد و او را همانگه ز راه * پياده بياورد پيش سپاه

چنين گفت پرموده او را كه من * سر افراز بودم بهر انجمن

كنون بىمنش زينهارى شدم * ز ارج بلندى بخوارى شدم

بدين روز خود نيستى خوش منش * كه پيش آمدم اى بد بدكنش

كنون يافتم نامهء زينهار * همى رفت خواهم بر شهريار

مگر با من او چون برادر شود * ازو رنج بر من سبكتر شود

ترا با من اكنون چه كارست نيز * سپردم ترا تخت شاهى و چيز

بر آشفت بهرام و شد شوخ‌چشم چشم * ز گفتار پرموده آمد بخشم

بتنديش يك تازيانه بزد * بران سان كه از ناسزايان سزد

ببستند هم در زمان پاى اوى * يكى تنگ خرگاه شد جاى اوى

چو خرّاد برزين چنان ديد گفت * كه اين پهلوان را خرد نيست جفت

بيامد بنزديك دبير بزرگ * به دو گفت كين پهلوان سترگ

بيك پرّ پشه ندارد خرد * ازيرا كسى را بكس نشمرد

ببايدش گفتن كزين چاره نيست * ورا بتر از خشم پتياره نيست

بنزديك بهرام رفت آن دو مرد * زبانها پر از پند و رخ لاژورد

بگفتند كين رنج دادى بباد * سر نامور پر ز آتش مباد

بدانست بهرام كان بود زشت * باب اندر افگند و تر گشت خشت

پشيمان شد و بند او بر گرفت * ز كردار خود دست بر سر گرفت

فرستاد اسبى بزرّين ستام * يكى تيغ هندى بزرّين نيام

هم اندر زمان شد بنزديك اوى * كه روشن كند جان تاريك اوى

همى بود تا او ميان را ببست * يكى بارهء تيزتگ بر نشست

سپهبد همى راند با او به راه * بديد آنك تازه نبد روى شاه