شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٩

[ گرفتن رستم رخش را ]

همه شهر ايران ز گفتار اوى * ببودند شادان دل و تازه روى

ز هر سو هيونى تكاور بتاخت * سليح سواران جنگى بساخت

برستم چنين گفت كاى پيل تن * به بالا سرت برتر از انجمن

يكى كار پيشست و رنجى دراز * كزو بگسلد خواب و آرام و ناز

ترا نوز پورا گه رزم نيست * چه سازم كه هنگامهء بزم نيست

[ هنوز از لبت شير بويد همى * دلت ناز و شادى بجويد همى ]

چگونه فرستم بدشت نبرد * ترا پيش تركان پر كين و درد

[ چه گويى چه سازى چه پاسخ دهى * كه جفت تو بادا مهى و بهى ]

چنين گفت رستم بدستان سام * كه من نيستم مرد آرام و جام

چنين يال و اين چنگهاى دراز * نه و الا بود پروريدن بناز

اگر دشت كين آيد و رزم سخت * بود يار يزدان پيروز بخت

[ ببينى كه در جنگ من چون شوم * چو اندر پى ريزش خون شوم ]

[ يكى ابر دارم بچنگ اندرون * كه همرنگ آبست و بارانش خون ]

[ همى آتش افروزد از گوهرش * همى مغز پيلان بسايد سرش ]

يكى باره بايد چو كوه بلند * چنانچون من آرم بخم ّ كمند

يكى گرز خواهم چو يك لخت كوه * گر آيند پيشم ز توران گروه

[ سرانشان بكوبم بدان گرز بر * نيايد برم هيچ پرخاشخر ]

[ كه روى زمين را كنم بىسپاه * كه خون بارد ابر اندر آوردگاه ]

[ گرفتن رستم رخش را ]

[ گرفتن رستم رخش را ]

چنان شد ز گفتار او پهلوان * كه گفتى بر افشاند خواهد روان

گله هرچ بودش بزابلستان * بياورد لختى بكابلستان

همه پيش رستم همى راندند * برو داغ شاهان همى خواندند

هر اسپى كه رستم كشيديش پيش * بپشتش بيفشاردى دست خويش

ز نيروى او پشت كردى بخم * نهادى به روى زمين بر شكم

چنين تا ز كابل بيامد زرنگ * فسيله همى تاخت از رنگ رنگ

يكى ماديان تيز بگذشت خنگ * برش چون بر شير و كوتاه لنگ

دو گوشش چو دو خنجر آبدار * بر و يال فربه ميانش نزار

يكى كرّه از پس به بالاى او * سرين و برش هم بپهناى او

سيه چشم و بورابرش و گاودم * سيه خايه و تند و پولاد سم

تنش پر نگار از كران تا كران * چو داغ گل سرخ بر زعفران

[ چو رستم بران ماديان بنگريد * مر آن كرّهء پيل تن را بديد ]

كمند كيانى همى داد خم * كه آن كره را باز گيرد ز رم ]

[ برستم چنين گفت چوپان پير * كه اى مهتر اسپ كسان را مگير ]

[ بپرسيد رستم كه اين اسپ كيست * كه دو رانش از داغ آتش تهيست ]

[ چنين داد پاسخ كه داغش مجوى * كزين هست هر گونهء گفت و گوى ]

[ همى رخش خوانيم بورابرش است * بخو آتشى و برنگ آتش است ]

[ خداوند اين را ندانيم كس * همى رخش رستمش خوانيم و بس ]