شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٨٨

[ پناه خواستن پرموده از بهرام چوبينه ]

بفرمود تا هر كرا يافتند * به گردن زدن تيز بشتافتند

مگر نامدار از دز آيد برون * چو بيند همه دشت را رود خون

ببد بر در دز ازين سان سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

پيامى فرستاد پرموده را * مر آن مهتر كشور و دوده را

كه اى مهتر و شاه تركان چين * ز گيتى چرا كردى اين دز گزين

كجا آن جهان جستن ساوه شاه * كجا آن همه گنج و آن دستگاه

كجا آن همه پيل و برگستوان * كجا آن بزرگان روشن روان

كجا آن همه تنبل و جادوى * كه اكنون از ايشان تو بر يك سوى

همى شهر تركان ترا بس نبود * چو باب تو اندر جهان كس نبود

نشستى برين باره بر چون زنان * پر از خون دل و دست بر سر زنان

در باره بگشاى و زنهار خواه * بر شاه كشور مرا يار خواه

ز دز گنج دينار بيرون فرست * بگيتى نخورد آنكه بر پاى بست

اگر گنج دارى ز كشور بيار * كه دينار خوارست بر شهريار

بدرگاه شاهت ميانجى منم * كه بر شهر ايران گوانجى منم

ترا بر همه مهتران مه كنم * از انديشه و راى تو به كنم

ور ايدونك رازيست نزديك تو * كه روشن كند جان تاريك تو

گشاده كن آن راز و با من بگوى * چو كارت چنين گشت دورى مجوى

و گر جنگ را يار دارى كسى * همان گنج و دينار دارى بسى

بزن كوس و اين كينها باز خواه * بود خواسته تنگ نايد سپاه

چو آمد فرستاده داد اين پيام * چو بشنيد زو مرد جوينده كام

چنين داد پاسخ كه او را بگوى * كه راز جهان تا توانى مجوى

تو گستاخ گشتى بگيتى مگر * كه رنج نخستينت آمد ببر

بپيروزى اندر تو كشّى مكن * اگر تو نوى هست گيتى كهن

نداند كسى راز گردان سپهر * نه هرگز نمايد بما نيز چهر

ز مهتر نه خوبست كردن فسوس * مرا هم سپه بود و هم پيل و كوس

دروغ آزمايست چرخ بلند * تو دل را بگستاخى اندر مبند

پدرم آن دلير جهان ديده مرد * كه ديدى ورا روزگار نبرد

زمين سم اسب ورا بنده بود * برايش فلك نيز پوينده بود

بجست آنك او را نبايست جست * بپيچيد ز انديشهء نادرست

هنر زير افسوس پنهان شود * همان دشمن از دوست خندان شود

دگر آنك گفتى شمار سپهر * فزونست از تابش هور و مهر

ستوران و پيلان چو تخم گيا * شد اندر دم پرّهء آسيا

بر ان كو چنين بود برگشت روز * نمانى تو هم شاد و گيتى فروز

همى ترس ازين برگراينده دهر * مگر زهر سازد بدين پاى زهر

كسى را كه خون ريختن پيشه گشت * دل دشمنان پر ز انديشه گشت

بريزند خونش بران هم نشان * كه او ريخت خون سر سركشان

گر از شهر تركان بر آرى دمار * همين كين بخواهند فرجام كار