شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٨٤

[ فرستادن بهرام چوبينه ، پيروز نامه را با سر ساوه شاه نزد هرمزد ]

سران بزرگان توران زمين * چنان هم درفش سواران چين

بفرمود تا بر ستور نوند * به زودى بر شاه ايران برند

اسيران و آن خواسته هرچ بود * همى داشت اندر هرى نابسود

بدان تا چه فرمان دهد شهريار * فرستاد با سر فراوان سوار

همان تا بود نيز دستور شاه * سوى جنگ پرموده بردن سپاه

ستور نوند اندر آمد ز جاى * بپيش سواران يكى رهنماى

و زان روى تركان همه برهنه * برفتند بىساز و اسب و بنه

رسيدند يك سر بتوران زمين * سواران ترك و دليران چين

چو آمد بپرموده زان آگهى * بينداخت از سر كلاه مهى

خروشى برآمد ز تركان بزار * بران مهتران تلخ شد روزگار

همه سر پر از گرد و ديده پر آب * كسى را نبد خورد و آرام و خواب

ازان پس گوانرا بر خويش خواند * بمژگان همى خون دل برفشاند

بپرسيد كز لشكر بىشمار * كه در رزم جستن نكردند كار

چنين داد پاسخ ورا رهنمون * كه ما داشتيم آن سپه را زبون

چو بهرام جنگى بهنگام كار * نبيند كس اندر جهان يك سوار

ز رستم فزونست هنگام جنگ * دليران نگيرند پيشش درنگ

نبد لشكرش را ز ما صد يكى * نخست از دليران ما كودكى

جهاندار يزدان ورا بر كشيد * ازين بيش گويم نبايد شنيد

چو پرموده بشنيد گفتار اوى * پر انديشه گشتش دل از كار اوى

بجوشيد و رخسارگان كرد زرد * به درد دل آهنگ آورد كرد

سپه بودش از جنگيان صد هزار * همه نامدار از در كارزار

ز خرگاه لشكر بهامون كشيد * به نزديكى رود جيحون كشيد

و زان پس كجا نامهء پهلوان * بيامد بر شاه روشن روان

نشسته جهاندار با موبدان * همى گفت كاى نامور بخردان

دو هفته بدين بارگاه مهى * نيامد ز بهرام هيچ آگهى

چه گوييد ازين پس چه شايد بدن * ببايد بدين داستانها زدن

همانگه كه گفت اين سخن شهريار * بيامد ز درگاه سالار بار

شهنشاه را زان سخن مژده داد * كه جاويد بادا جهاندار شاد

كه بهرام بر ساوه پيروز گشت * برزم اندرون گيتى افروز گشت

سبك مرد بهرام را پيش خواند * و زان نامدارانش برتر نشاند

فرستاده گفت اى سرافراز شاه * بكام تو شد كام آن رزمگاه

انوشه بدى شاد و رامش پذير * كه بخت بدانديش تو گشت پير

سر ساوه شاهست و كهتر پسر * كه فغفور خوانديش ويرا پدر

زده بر سر نيزه‌ها بر درست * همه شهر نظارهء آن سرست

شهنشاه بشنيد بر پاى خاست * به زودى خم آورد بالاى راست

همى بود بر پيش يزدان بپاى * همى گفت كاى داور رهنماى

بدانديش ما را تو كردى تباه * تويى آفرينندهء هور و ماه