شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٨٣

[ فرستادن بهرام چوبينه ، پيروز نامه را با سر ساوه شاه نزد هرمزد ]

هر آن كس كه سالار باشد بجنگ * به كار آيمش چون بود كار تنگ

بشب چيزهايى نمايم بخواب * كه آهستگان را كنم پر شتاب

ترا من نمودم شب آن خواب بد * بدان گونه تا بر سرت بد رسد

مرا چاره زان بيش بايست جست * چو نيرنگها را نكردم درست

بما اختر بد چنين بازگشت * همان رنج با باد انباز گشت

اگر يابم از تو بجان زينهار * يكى پر هنر يافتى دستوار

چو بشنيد بهرام و انديشه كرد * دلش گشت پر درد و رخساره زرد

زمانى همى گفت كين روز جنگ * به كار آيدم چون شود كار تنگ

زمانى همى گفت بر ساوه شاه * چه سود آمد از جادويى بر سپاه

همه نيكويها ز يزدان بود * كسى را كجا بخت خندان بود

بفرمود از تن بريدن سرش * جدا كرد جان از تن بىبرش

چو او را بكشتند بر پاى خاست * چنين گفت كاى داور داد و راست

بزرگى و پيروزى و فرهى * بلندى و نيروى شاهنشهى

نژندى و هم شادمانى ز تست * انوشه دليرى كه راه تو جست

و زان پس بيامد دبير بزرگ * چنين گفت كاى پهلوان سترگ

فريدون يل چون تو يك پهلوان * نديد و نه كسرىء نوشين روان

همت شير مردى هم اورند و بند * كه هرگز بجانت مبادا گزند

همه شهر ايران به تو زنده‌اند * همه پهلوانان ترا بنده‌اند

به تو گشت بخت بزرگى بلند * به تو زيردستان شوند ارجمند

سپهبد تويى هم سپهبد نژاد * خنك مام كو چون تو فرزند زاد

كه فرخ نژادى و فرخ سرى * ستون همه شهر و بوم و برى

پراگنده گشتند ز آوردگاه * بزرگان و هم پهلوان سپاه

[ فرستادن بهرام چوبينه ، پيروز نامه را با سر ساوه شاه نزد هرمزد ]

[ فرستادن بهرام چوبينه ، پيروز نامه را با سر ساوه شاه نزد هرمزد ]

شب تيره چون زلف را تاب داد * همان تاب او چشم را خواب داد

پديد آمد آن پردهء آبنوس * بر آسود گيتى ز آواز كوس

همى گشت گردون شتاب آمدش * شب تيره را دير ياب آمدش

بر آمد يكى زرد كشتى ز آب * بپالود رنج و بپالود خواب

سپهبد بيامد فرستاد كس * بنزديك ياران فريادرس

كه تا هرك شد كشته از مهتران * بزرگان تركان و جنگ آوران

سرانشان ببريد يك سر ز تن * كسى را كه بد مهتر انجمن

درفشى درفشان پس هر سرى * كه بودند ازان جنگيان افسرى

اسيران و سرها همه گرد كرد * ببردند ز آوردگاه نبرد

دبير نويسنده را پيش خواند * ز هر در فراوان سخنها براند

ازان لشكر نامور بىشمار * ازان جنبش و گردش روزگار

ازان چاره و جنگ و از هر درى * كجا رفته بد با چنان لشكرى

و زان كوشش و جنگ ايرانيان * كه نگشاد روزى سوارى ميان

چو آن نامه بنوشت نزديك شاه * گزين كرد گوينده‌اى زان سپاه

نخستين سر ساوه بر نيزه كرد * درفشى كجا داشتى در نبرد