شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٨٢

[ كشتن بهرام چوبينه ، جادوى را ]

خدنگى گزين كرد پيكان چو آب * نهاده برو چار پرّ عقاب

بماليد چاچى كمان را بدست * بچرم گوزن اندر آورد شست

چو چپ راست كرد و خم آورد راست * خروش از خم چرخ چاچى بخاست

چو آورد يال يلى را به گوش * ز شاخ گوزنان بر آمد خروش

چو بگذشت پيكان از انگشت اوى * گذر كرد از مهرهء پشت اوى

سر ساوه آمد به خاك اندرون * به زير اندرش خاك شد جوى خون

شد آن نامور شاه و چندان سپاه * همان تخت زرين و زرين كلاه

چنينست كردار گردان سپهر * نه نامهربانيش پيدا نه مهر

نگر تا ننازى بتخت بلند * چو ايمن شوى دور باش از گزند

چو بهرام جنگى رسيد اندروى * كشيدش بران خاك تفته به روى

بريد آن سر شاهوارش ز تن * نيامد كسى پيشش از انجمن

چو تركان رسيدند نزديك شاه * فگنده تنى بود بىسر به راه

همه بر گرفتند يك سر خروش * زمين پر خروش و هوا پر ز جوش

پسر گفت كاين ايزدى كار بود * كه بهرام را بخت بيدار بود

ز تنگى كجا راه بد بر سپاه * فراوان بمردند زان تنگ راه

بسى پيل بسپرد مردم بپاى * نشد زان سپه ده يكى باز جاى

چه زير پى پيل گشته تباه * چه سرها بريده بآوردگاه

[ كشتن بهرام چوبينه ، جادوى را ]

[ كشتن بهرام چوبينه ، جادوى را ]

چو بگذشت زان روز بد به زمان * نديدند زنده يكى بدگمان

مگر آنك بودند گشته اسير * روانها بغم خسته و تن بتير

همه راه برگستوان بود و ترگ * سران را ز ترگ آمده روز مرگ

همان تيغ هندى و تير و كمان * بهر سوى افگنده بد بدگمان

ز كشته چو درياى خون شد زمين * بهر گوشه‌اى مانده اسبى بزين

همى گشت بهرام گرد سپاه * كه تا كشته ز ايران كه يابد به راه

ازان پس بخرّاد برزين بگفت * كه يك روز با رنج ما باش جفت

نگه كن كز ايرانيان كشته كيست * كزان درد ما را ببايد گريست

بهر جاى خرّاد برزين بگشت * بهر پرده و خيمه‌اى بر گذشت

كم آمد ز لشكر يكى نامور * كه بهرام بد نام آن پر هنر

ز تخم سياوش گوى مهترى * سپهبد سوارى دلاور سرى

همى رفت جوينده چون بيهشان * مگر زو بيابد بجايى نشان

تن خسته و كشته چندى كشيد * ز بهرام جايى نشانى نديد

سپهدار زان كار شد دردمند * همى گفت زار اى گو مستمند

زمانى بر آمد پديد آمد اوى * در بسته را چون كليد آمد اوى

ابا سرخ تركى بد او گربه چشم * تو گفتى دل آزرده دارد بخشم

چو بهرام بهرام را ديد گفت * كه هرگز مبادى تو با خاك جفت

ازان پس بپرسيدش از ترك زشت * كه اى دوزخى روى دور از بهشت

چه مردى و نام نژاد تو چيست * كه زاينده را بر تو بايد گريست

چنين داد پاسخ كه من جادوام * ز مردى و از مردمى يك سوام