شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٨١

[ رزم كردن بهرام چوبينه با ساوه شاه ]

به دو گفت برگشت باد اين سخن * گر ايدونك اين رزم گردد كهن

پراگنده گردد بجنگ اين سپاه * نگه كن كنون تا كدامست راه

برفتند و جستند راهى نبود * كزان راه شايست بالا نمود

چنين گفت با لشكر آراى خويش * كه ديوار ما آهنينست پيش

هر آن كس كه او رخنه داند زدن * ز ديوار بيرون تواند شدن

شود ايمن و جان بايران برد * بنزديك شاه دليران برد

همه دل به خون ريختن بر نهيد * سپر بر سر آريد و خنجر دهيد

ز يزدان نباشد كسى نااميد * وگر تيره بينند روز سپيد

چنين گفت با مهتران ساوه شاه * كه پيلان بياريد پيش سپاه

بانبوه لشكر بجنگ آوريد * بديشان جهان تار و تنگ آوريد

چو از دور بهرام پيلان بديد * غمى گشت و تيغ از ميان بر كشيد

ازان پس چنين گفت با مهتران * كه اى نامداران و جنگ آوران

كمانهاى چاچى بزه بر نهيد * همه يك سره ترگ بر سر نهيد

بجان و سر شهريار جهان * گزين بزرگان و تاج مهان

كه هر كس كه با او كمانست و تير * كمان را بزه بر نهد ناگزير

خدنگى كه پيكانش يازد به خون * سه چوبه بخرطوم پيل اندرون

نشانيد و پس گرزها بركشيد * بجنگ اندر آييد و دشمن كشيد

سپهبد كمان را بزه بر نهاد * يكى خود پولاد بر سر نهاد

بپيل اندرون تير باران گرفت * كمان را چو ابر بهاران گرفت

پس پشت او اندر آمد سپاه * ستاره شد از پرّ و پيكان سياه

بخستند خرطوم پيلان بتير * ز خون شد در و دشت چون آبگير

ازان خستگى پشت برگاشتند * به دو دشت پيكار بگذاشتند

چو پيل آن چنان زخم پيكان بديد * همه لشكر خويش را بسپريد

سپه بر هم افتاد و چندى بمرد * همان بخت بد كامكارى ببرد

سپاه اندر آمد پس پشت پيل * زمين شد بكردار درياى نيل

تلى بود خرم بدان جايگاه * پس پشت آن رنج ديده سپاه

يكى تخت زرين نهاده به روى * نشسته برو ساوهء رزمجوى

سپه ديد چون كوه آهن روان * همه سر پر از گرد و تيره روان

پس پشت آن زنده پيلان مست * همى كوفتند آن سپه را بدست

پر از آب شد ديدهء ساوه شاه * بدان تا چرا شد هزيمت سپاه

نشست از بر تازى اسبى سمند * همى تاخت ترسان ز بيم گزند

بر ساوه بهرام چون پيل مست * كمندى ببازو كمانى بدست

بلشكر چنين گفت كاى سركشان * ز بخت بد آمد بر ايشان نشان

نه هنگام رازست و روز سخن * بتازيد با تيغهاى كهن

بر ايشان يكى تيرباران كنيد * بكوشيد و كار سواران كنيد

بران تل بر آمد كجا ساوه شاه * همى بود بر تخت زر با كلاه

ورا ديد بر تازيى چون هزبر * همى تاخت در دشت بر سان ابر