شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٨٠

[ رزم كردن بهرام چوبينه با ساوه شاه ]

به دو گفت كاين را خود اندازه نيست * گزاف زبان ترا تازه نيست

ز لشكر نگه كن برين رزمگاه * چو موى سپيديم و گاو سياه

بدين جنگ تنگى بايران شود * بر و بوم ما پاك ويران شود

نه خاكست پيدا نه دريا نه كوه * ز بس تيغ داران توران گروه

يكى بر خروشيد بهرام سخت * ورا گفت كاى بد دل شور بخت

ترا از دواتست و قرطاس بر * ز لشكر كه گفتت كه مردم شمر

بيامد بخرّاد برزين بگفت * كه بهرام را نيست جز ديو جفت

دبيران بجستند راه گريز * بدان تا نبيند كسى رستخيز

ز بيم شهنشاه و بهرام شير * تلى بر گزيدند هر دو دبير

يكى تند بالا بد از رزم دور * بيك سو ز راه سواران تور

برفتند هر دو بران برز راه * كه شايست كردن بلشكر نگاه

نهادند بر ترگ بهرام چشم * كه تا چون كند جنگ هنگام خشم

چو بهرام جنگى سپه راست كرد * خروشان بيامد ز جاى نبرد

بغلتيد در پيش يزدان به خاك * همى گفت كاى داور داد و پاك

گرين جنگ بيداد بينى همى * ز من ساوه را برگزينى همى

دلم را برزم اندر آرام ده * بايرانيان بر ورا كام ده

اگر من ز بهر تو كوشم همى * برزم اندرون سر فروشم همى

مرا و سپاه مرا شاد كن * وزين جنگ ما گيتى آباد كن

خروشان ازان جايگه بر نشست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست

[ رزم كردن بهرام چوبينه با ساوه شاه ]

[ رزم كردن بهرام چوبينه با ساوه شاه ]

چنين گفت پس با سپه ساوه شاه * كه از جادوى اندر آريد راه

بدان تا دل و چشم ايرانيان * بپيچد نيايد شما را زيان

همه جادوان جادوى ساختند * همى در هوا آتش انداختند

بر آمد يكى باد و ابرى سياه * همى تير باريد از و بر سپاه

خروشيد بهرام كاى مهتران * بزرگان ايران و كنداوران

بدين جادويها مداريد چشم * بجنگ اندر آييد يك سر بخشم

كه آن سر بسر تنبل و جادويست * ز چاره بر ايشان ببايد گريست

خروشى بر آمد ز ايرانيان * ببستند خون ريختن را ميان

نگه كرد زان رزمگه ساوه شاه * كه آن جادويى را ندادند راه

بياورد لشكر سوى ميسره * چو گرگ اندر آمد بپيش بره

چو يك روى لشكر بهم بر شكست * سوى قلب بهرام يازيد دست

نگه كرد بهرام زان قلبگاه * گريزان سپه ديد پيش سپاه

بيامد بنيزه سه تن را ز زين * نگونسار كرد و بزد بر زمين

همى گفت زين سان بود كارزار * همين بود رسم و همين بود كار

نداريد شرم از خداى جهان * نه از نامداران فرخ مهان

و زان پس بيامد سوى ميمنه * چو شير ژيان كو شود گرسنه

چنان لشكرى را بهم بر دريد * درفش سپهدار شد ناپديد

و زان جايگه شد سوى قلبگاه * بران سو كه سالار بد با سپاه