شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٨

[ پادشاهى او نه سال بود ]

پادشاهى گرشاسپ

پادشاهى گرشاسپ

[ پادشاهى او نه سال بود ]

[ پادشاهى او نه سال بود ]

[ پسر بود زو را يكى خويش كام * پدر كرده بوديش گرشاسپ نام ]

[ بيامد نشست از بر تخت و گاه * بسر بر نهاد آن كيانى كلاه ]

[ چو بنشست بر تخت و گاه پدر * جهان را همى داشت با زيب و فر ]

[ چنين تا بر آمد برين روزگار * درخت بلا كينه آورد بار ]

[ بتركان خبر شد كه زو در گذشت * بران سان كه بد تخت بىكار گشت ]

بيامد بخوار رى افراسياب * ببخشيد گيتى و بگذاشت آب

نياورد يك تن درود پشنگ * سرش پر ز كين بود و دل پر ز جنگ

دلش خود ز تخت و كله گشته بود * بتيمار اغريرث آغشته بود

به دو روى ننمود هرگز پشنگ * شد آن تيغ روشن پر از تيره زنگ

فرستاده رفتى بنزديك اوى * به دو سال و مه هيچ ننمود روى

همى گفت اگر تخت را سر بدى * چو اغريرثش يار در خور بدى

تو خون برادر بريزى همى * ز پرورده مرغى گريزى همى

مرا با تو تا جاودان كار نيست * بنزد منت راه ديدار نيست

پر آواز شد گوش ازين آگهى * كه بىكار شد تخت شاهنشهى

پيامى بيامد بكردار سنگ * بافراسياب از دلاور پشنگ

كه بگذار جيحون و بر كش سپاه * ممان تا كسى بر نشيند بگاه

يكى لشكرى ساخت افراسياب * ز دشت سپنجاب تا رود آب

[ كه گفتى زمين شد سپهر روان * همى بارد از تيغ هندى روان ]

يكايك بايران رسيد آگهى * كه آمد خريدار تخت مهى

سوى زابلستان نهادند روى * جهان شد سراسر پر از گفت و گوى

بگفتند با زال چندى درشت * كه گيتى بس آسان گرفتى بمشت

پس از سام تا تو شدى پهلوان * نبوديم يك روز روشن روان

سپاهى ز جيحون بدين سو كشيد * كه شد آفتاب از جهان ناپديد

اگر چاره دانى مر اين را بساز * كه آمد سپهبد بتنگى فراز

چنين گفت پس نامور زال زر * كه تا من ببستم به مردى كمر

سوارى چو من پاى بر زين نگاشت * كسى تيغ و گرز مرا بر نداشت

بجايى كه من پاى بفشاردم * عنان سواران شدى پاردم

شب و روز در جنگ يكسان بدم * ز پيرى همه ساله ترسان بدم

كنون چنبرى گشت يال يلى * نتابد همى خنجر كابلى

كنون گشت رستم چو سرو سهى * بزيبد برو بر كلاه مهى

[ يكى اسپ جنگيش بايد همى * كزين تازى اسپان نشايد همى ]

[ بجويم يكى بارهء پيل تن * بخواهم ز هر سو كه هست انجمن ]

بخوانم برستم بر اين داستان * كه هستى برين كار همداستان

كه بر كينهء تخمهء زادشم * ببندى ميان و نباشى دژم