شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٩

[ خواب ديدن بهرام چوبينه و سپاه آراستن ]

شدند از دو رويه سپه باز جاى * طلايه بيامد ز پرده سراى

بر افروختند آتش از هر دو روى * جهان شد ز لشكر پر از گفت و گوى

[ خواب ديدن بهرام چوبينه و سپاه آراستن ]

[ خواب ديدن بهرام چوبينه و سپاه آراستن ]

چو بهرام در خيمه تنها بماند * فرستاد و ايرانيان را بخواند

همى راى زد جنگ را با سپاه * برين گونه تا گشت گيتى سياه

بخفتند تركان و پر مايگان * جهان شد جهانجوى را رايگان

چو بهرام جنگى بخيمه بخفت * همه شب دلش بود با جنگ جفت

چنان ديد در خواب بهرام شير * كه تركان شدندى بجنگش دلير

سپاهش سراسر شكسته شدى * برو راه بىراه و بسته شدى

همى خواستى از يلان زينهار * پياده بماندى نبوديش يار

غمى شد چو از خواب بيدار شد * سر پر هنر پر ز تيمار شد

شب تيره با درد و غم بود جفت * بپوشيد آن خواب و با كس نگفت

همانگاه خرّاد برزين ز راه * بيامد كه بگريخت از ساوه شاه

همى گفت ازان چاره اندر گريز * ازان لشكر گشن و آن رستخيز

كه كس در جهان زان فزونتر سپاه * نبيند كه هستند با ساوه شاه

ببهرام گفت از چه سخت ايمنى * نگه كن بدين دام آهرمنى

مده جان ايرانيان را بباد * نگه كن بدين نامداران بداد

ز مردى ببخشاى بر جان خويش * كه هرگز نيامد چنين كار پيش

به دو گفت بهرام كز شهر تو * ز گيتى نيامد جزين بهر تو

كه ماهى فروشند يك سر همه * بتموز تا روزگار دمه

ترا پيشه دامست بر آبگير * نه مردى بگوپال و شمشير و تير

چو خور برزند سر ز كوه سياه * نمايم ترا جنگ با ساوه شاه

چو برزد سر از چشمه شير شيد * جهان گشت چون روى رومى سپيد

بزد ناى رويين و بر شد خروش * زمين آمد از نعل اسبان به جوش

سپه را بياراست و خود بر نشست * يكى گرز پر خاش ديده بدست

شمردند بر ميمنه سه هزار * زره دار و كار آزموده سوار

فرستاد بر ميسره همچنين * سواران جنگى و مردان كين

بيك دست بر بود آذرگشسب * پرستندهء فرخ ايزد گشسب

بدست چپش بود پيدا گشسب * كه بگذاشتى آب دريا بر اسب

پس پشت ايشان يلان سينه بود * كه با جوشن و گرز ديرينه بود

بپيش اندرون بود همدان گشسب * كه در نى زدى آتش از اسم اسب

ابا هر يكى سه هزار از يلان * سواران جنگى و جنگ آوران

خروشى بر آمد ز پيش سپاه * كه اى گرزداران زرين كلاه

ز لشكر كسى كو گريزد ز جنگ * اگر شير پيش آيدش گر پلنگ

بيزدان كه از تن ببرم سرش * به آتش بسوزم تن و پيكرش

ز دو سوى لشكرش دو راه بود * كه بگريختن راه كوتاه بود

بر آورد ده رش به گل هر دو راه * همى بود خود در ميان سپاه

دبير بزرگ جهاندار شاه * بيامد بر پهلوان سپاه